sobota, 7 czerwca 2014

Rozdział IV - PRZYJAZD BRATA I PĘDZENIE NA MOTORACH.

Poczułam jak coś łaskocze mnie po policzku, delikatnie otworzyłam oko i ujrzałam Kubę. Przeciągał palcem po mojej twarzy w górę i w dół. Gdy zobaczył, że się obudziłam, pocałował mnie w usta. Delikatnie. W oczach miał łzy. Jedna powoli zaczęła spływać, ale on nie dał jej dolecieć do końca i szybko ją przetarł. Wstając spojrzałam na jego rękę - była we krwi. Popatrzyłam mu w oczy.
- Przepraszam. - wyszeptał - Nie chciałem tego robić. Wstałem rano i zdałem sobie sprawę, że Ciebie nie będzie przy mnie cały czas. Masz szkołę, zależy ci na niej... Masz rodziców, swoje życie. Nie będziesz mogła tu ze mną zostać, a ja nie będę cię zatrzymywał.
Znowu zaczęły napływać mu łzy do oczu. Spuściłam wzrok, jeszcze nic do mnie nie docierało.
- To nie powód by znowu to robić... Skończ z tym, proszę. To nie zabawa, nie możesz się od tego uzależnić.
- Za późno. Dziś sobota, pójdziesz ze mną wieczorem kogoś poznać?
- Nie zmieniaj tematu! Jestem na ciebie zła i chcę iść do domu, która godzina?
- Nie wiem, nie wziąłem telefonu, a twój się rozładował.
- Co?! - krzyknęłam na całe gardło. - Mogła dzwonić do mnie mama, będzie się martwić..
- Odprowadzę cie. To jak będzie z wieczorem?
- Ok. Nie wiem, zadzwoń do mnie później to spytam rodziców i dam ci znać.
- Dobrze. - mówiąc to próbował mnie pocałować, ale się wyrwałam. Byłam wściekła.
Idąc do domu nie odezwaliśmy się do siebie nawet słowem. Co chwilę zerkałam na jego rękę, króra krwawiła. Próbował ją chować, ale czasami się zapominał. Szedł smutny. Co ja robię, przecież nie mogę teraz go zostawić. - pomyślałam. Zatrzymałam się. On odwrócił się w moją stronę i spojrzał na moją twarz.
- Idziesz? - powiedział cicho.
- Nie możemy tak... - rzekłam i wtuliłam się w niego płacząc.
- Wiem. Przepraszam Ohan, ja już jestem uzależniony od tego, nie mogę przestać. Każdy gorszy dzień powoduje, że znowu to robię.
- A.. - zrobiłam krok w tył. - mam o tym nikomu nie mówić, no nie? O nas i w ogóle.
- Ja się niczego nie wstydzę, chyba że ty tak, to zrozumiem.
- Okej. Pójdę już sama, wracaj do domu.
- W sensie, do namiotu?
- Do domu. Nie denerwuj mnie...
- Nie mam po co tam wracać.
- Kuba! Proszę cię, nie próbuj nawet iść znowu do lasu. Twoja mama się martwi, też bym tak miała na jej miejscu... Do zobaczenia. - pobiegłam do domu myśląc i zadając sobie w głowie pytanie. Co on we mnie widzi? Ja nie jestem taka jak on. On nie jest taki jak ja. Jesteśmy tak jakby razem, ale się nie znamy. Czy moje życie zmieni się przez niego? A może to jego życie zmieni się przeze mnie? Nie wiem, ale kocham go i chcę z nim być.
Zaszłam do domu, rodziców nie było. Zostawili tylko kartkę " jak wrócisz to pozmywaj naczynia i rozpal w kominku. Mama "
- AAAAAAAAAA!!! Ugh... - wrzasnęłam. Jak ja mam tego dość. Widzę ich tylko rano jak dobrze pójdzie przed wyjściem do szkoły i wieczorem po 22.00... Brakuje mi ich. Zapomniałam wspomnieć, że mam starszego brata - Łukasza. Ma 19 lat i gdy my wyjechaliśmy do Hiszpanii, on został u babci. Stwierdził, że i tak nie będą mieć dla niego tam czasu, a on nie chce się rozstawać ze znajomymi. Cały czas u niej mieszka, dokładnie 12 km od nas. Przyjeżdżał w weekendy, czasami rzadziej. Brakuje mi go, jak on odszedł wszystko się posypało, zostałam sama. Nigdy o tym nie myślałam jakoś szczególnie, teraz mnie coś naszło. Tęsknię za Łukaszem. Był.. Jest dla mnie bardzo ważny, on był przy mnie zawsze. Teraz mnie zawiódł, bo w ogóle przestał przyjeżdżać. Widziałam go ostatnio miesiąc temu, jak przyjechał prosić rodziców o trochę pieniędzy, bo babcia nie miała jak zapłacić za prąd. Posiedział godzinę i pojechał. Czasami mówi, że nie chce mieć z nami nic wspólnego, bo my już nie tworzymy zgranej rodziny. A mnie takie słowa bardzo bolą. Oddałabym wszystko, żeby znowu tu był. Dziś obiecał, że przyjedzie. Spojrzałam na zegar - była 11.20. On miał być o 17.00. Ogarnęłam dom, zrobiłam co miałam i położyłam się. Pisałam smsy z Kayo - oczywiście nie wrócił do domu. Zdenerwował mnie, więc przestałam mu odpisywać. Dzwonił. Wyłączyłam telefon. Zasnęłam.
Długo nie pospałam, bo rozległ się dzwonek do drzwi - to był on. Przyszedł z podbitym okiem i ze łzami w oczach. Pierwsze co pomyślałam, to że jest tak samo emocjonalny jak ja - no bo ja też bardzo często płaczę.
- Jezu co ci się stało... - spytałam.
- Mogę wejść? Jesteś sama? - spytał niepewnie drżącym głosem.
- Tak, rodzice wracają późnym wieczorem. - powiedziałam cicho wskazując, żeby wszedł do środka. - Teraz mów co ci się stało, kto to zrobił?
- Hm.. Kazałaś mi wrócić do domu. - Zaczął, a ja zaprosiłam go do mnie do pokoju i usiedliśmy koło siebie na łóżku. - Ojciec stwierdził, że trzeba mnie krótko trzymać, krzyczał że jak jeszcze raz nie wrócę na noc do domu to mnie z niego wyrzuci. Mamy nie było, kazał mi przeprosić. Powiedziałem, że dłużej nie wytrzymam w tej patologii, a on... - Kuba przetarł łzę i ciągnął dalej. - Krzyknął, że jestem niewdzięcznikiem, po czym... Sama widzisz.
Szybko go przytuliłam i zaczęłam płakać. Płakaliśmy razem. Wtuleni w siebie z całych sił. Położyliśmy się i zasnęliśmy. Gdy się obudziłam, zobaczyłam jak Kuba siedzi koło mnie uśmiechnięty. Powiedział, że dawno nikogo tak bardzo nie kochał jak mnie. Odwzajemniłam uśmiech.
- Oboje kochamy płakać i spać - zaśmiał się. - Mamy tyle wspólnego.
- Tak, to prawda. Przepraszam... Nie powinnam ci kazać wracać do domu, to moja wina. - Poszliśmy do kuchni, ja wyjęłam apteczkę i przemyłam mu oko.
- Przestań, nawet tak nie mów. - pocałował mnie w czoło.
- Ile miłości - powiedziałam śmiejąc się.
Zjedliśmy kanapki i poszliśmy z powrotem do mnie do pokoju. położyłam się, a on usiadł koło mnie. Pochylił się i wyszeptał:
- Jestem szczęśliwy z tobą. Chcę, żebyś kogoś dziś poznała. Pójdziesz ze mną o 19 pod w takie jedno miejsce?
Wstałam i odpowiedziałam mu:
- Jakoś o 17.00 przyjeżdża mój brat, cholera. W sumie posiedzę z nim i będę mogła iść.
- Nie chcę ci psuć planów.
- Nie psujesz. - powiedziałam uśmiechając się.
Siedzieliśmy, żartowaliśmy, śmialiśmy się... O 15 Kuba powiedział, że będzie spadał, odprowadziłam go i zaczęłam robić coś na obiad na przyjazd brata.
Wszystko było gotowe, Łukasz zapukał do drzwi po czym wszedł, a ja rzuciłam mu się na szyję.
- Tak strasznie tęskniłam...
- Ja też - powiedział i objął mnie mocno.
- Na ile przyjechałeś? - spytałam i zaprowadziłam go do kuchni na obiad.
- O jak ładnie to wygląda, zgłodniałem trochę, a tu ślinka cieknie na sam widok. Jutro wracam, w poniedziałek szkoła.
- Mhm.. Czemu tak długo cię nie było?
- Dużo nauki. Ostatni rok, wiesz jak jest. Jemy?
- Tak, nakładaj sobie ja muszę zadzwonić.
- Okej.
Dostałam od taty smsa żeby zadzwonić do niego, jak Łukasz przyjedzie. Pogadałam z nim chwilę, powiedział żeby go zatrzymać zanim oni wrócą (czyli coś koło 23.00), a ja uspokoiłam go, że brat zostaje do jutra.
- Siostra, dawno nie jadłam tak dobrego obiadu.
- Dzięki, a teraz opowiadaj. Co tam u ciebie?
- No wiesz, po staremu. Babcia kazała Cię pozdrowić, prosiła żebyś przyjechała do niej na któryś weekend.
- Spoko, może na następny jak się uda odwiedzę was.
- Okej, a co u ciebie?
Hmm. Powiedzieć mu o Kubie?
- Też po staremu, wiesz. Szkoła dom szkoła dom.
- A masz tam kogoś na oku? - spytał drwiąco.
- Może i mam, a jak tam u ciebie sprawy miłosne? - powiedziałam szybko zmieniając temat żeby nie musieć opowiadać o Kayo, zaraz chciałby go poznać, wiem jaki Łukasz potrafi być wścibski.
- Czyli masz, a u mnie się nic nie zmieniło, dalej jestem z Elą i dobrze nam razem. Planujemy razem zamieszkać, jakieś małe mieszkanko w bloku. Wiesz, tutaj w Warszawie, tylko bliżej centrum.
- Ooo, super. Może częściej będziesz nas odwiedzał.
- Wiesz... nie stałoby się nic, gdybyście to wy raz na jakiś czas do nas zawitali..
- Łatwo ci mówić, rodziców nie ma w domu od rana do wieczora, a samej mnie nie puszczą...
- Czyli nic się nie zmieniło.
- Nie, stare biedy.
Pogadaliśmy jeszcze chwile, Łukasz się rozpakował, a ja szybko zadzwoniłam do Kayo, żeby po mnie przyszedł. Łukasz poszedł spotkać się z przyjaciółmi z dawnych lat, a ja wyszłam na ulice, gdzie czekał na mnie Kuba z jakimś chłopakiem.
- Hej mała. - powiedział całując mnie. Czemu "mała"? Nigdy tak do mnie nie mówił, dziwne...
- Siema.
- To jest Rafał - rzekł wskazując na dziwnego typa stojącego koło Kuby i opierającego sie o motor. - A to Ola - pokazał na mnie.
- Cześć - powiedział uśmiechając się.
- No hej. - odpowiedziałam starając się ukryć zaskoczenie.
- Dobra, to jedziemy? - spytał Rafał.
- Tak. Ola pojedziesz z nim? Ja nie mam odpowiedniego sprzętu żeby kogoś wieźć.
- Co? Nie mówiłeś nic o motorach. - spytałam nie kryjąc zdziwienia. Od zawsze pasjonowałam się motorami itd. ale to byłby mój pierwszy raz, kiedy będę nim jechać.
- Bo to miała być niespodzianka - powiedział kolega Kuby wskazując na motor.
Wsiadłam na niego i założyłam kask. Rafał usiadł przede mną i kazał mi się go mocno trzymać. Kayo już ruszył, ale my szybko go dogoniliśmy. Spojrzałam z jaką prędkością jedziemy. 140 km/h. Szybkość z jaką pędziliśmy rosła. Jechaliśmy tak z 10 - 15 minut, po czym zaczęliśmy zwalniać. Całkowicie zatrzymaliśmy się nad jakimś jeziorem, gdzie paliło się ognisko. Stała przy nim młoda blondynka o długich włosach. Rafał podszedł do niej i powiedział coś na ucho, a Kuba krzyknął:
- Dobra robota!
- Wiem, ale dzięki - odpowiedziała rozbawiona dziewczyna.
Kim ona jest? Kim jest Rafał? Czemu Kuba mnie tu przywiózł? A właściwie jego przyjaciel...
Kayo podszedł do dziewczyny i przytulił się do niej na przywitanie. Nie ukrywam, zabolało mnie to, ale cóż.
Podeszłam do niej i powiedziałam:
- Sama to rozpaliłaś? Jest ogromne. Jak tu ładnie. A może się przedstawię. Jestem Ola, ale możesz mi mówić Ohan.
- Wiem kim jesteś stara, Kubuś mi tyle o tobie opowiadał! Ja jestem Agnieszka i tak, sama to rozpaliłam.
- O. A ty jesteś... Siostrą Kuby? Przyjaciółką?
- Dziewczyną Rafała. Nic o mnie nie mówili? Typowe. - powiedziała uśmiechnięta. Była na prawdę ładna, miała duże, okrągłe oczy, była wysoka i miała świetną figurę. Wydawała się na prawdę miła i fajna.
- Baby, zapraszamy na kiełbaski! - zawołał Rafał. Chyba wszyscy tam byli już pełnoletni, tylko ja taka młoda... Poszłam coś zjeść, a oni nalewali sobie nawzajem piwa do plastikowych kubków. Nie ukrywam, że zdarzało mi się sporo razy upić, zapalić itd. ale nie popieram tego i nie lubię jak inni to robią, wtedy przychodzą im do głowy różne głupstwa.
- Ola, a ty nie pijesz z nami? - spytała Aga.
- Ona nie może, nie ma 18 lat. - oznajmił spokojnie Kuba.
- Może ja sama zadecyduję? Nie traktujcie mnie błagam jak dziecko. Nie zdarzało wam się w moim wieku wypić? No właśnie - powiedziałam niby z uśmiechem, ale byłam zła i rozczarowana.
Nalali mi do kubka trochę piwa i powiedzieli, że jest im głupio.
- Nic się nie stało. - powiedziałam.
Bawiliśmy się świetnie, nie chciałam wracać, ale mogli się już niepokoić, więc koło 24 wróciliśmy do domów. Rodzice nie wyczuli, że piłam. Za to Łukasz, który spał u mnie na podłodze, wyczuł i zrobił mi awanturę. Zaczęłam żałować, że to zrobiłam, ale nie dałam tego po sobie poznać i poszłam spać myśląc, kim była tajemnicza para i skąd Kuba ich znał... Zawsze wydawało mi się, że podobnie do mnie nie miał nikogo bliskiego i zawsze trzymał się sam, a tu proszę. Dostałam smsa od Kuby o treści: "dobranoc Ohan, tęsknię".
Nie mogłam doczekać się kolejnego dnia z nim.

piątek, 16 maja 2014

Rozdział III - PRZYPADEK?

Następnego dnia nie poszłam do szkoły, na prawdę się go bałam. Nie wiem co się ze mną działo, siedziałam i płakałam. Nie potrafiłam powstrzymać emocji, rodzicom mówiłam, że się źle czuję. Chyba uwierzyli, spałam do 14, gdy nagle zadzwonił telefon. Nieznany numer, co oni ode mnie chcą, kto to? - pomyślałam.
Odebrałam.
- Halo? Kto mówi? - spytałam niepewnie.
Słyszałam dyszenie.
- Halo? Bo się rozłączę! - krzyknęłam.
- Ciii, za 15 minut koło ''tajemniczej drogi w las''. - odpowiedział nieznajomy głos po czym się rozłączył. Od razu poznałam, że to Kuba. Nie chciałam w to wierzyć, przecież nie pójdę, nie wiem co on chce. Może myśli, że komuś to powiedziałam o naszym spotkaniu i chce mi zrobić krzywdę. Wyłączyłam telefon na wypadek gdyby dzwonił. Nagle pełno pytań w głowie. Co chce? Skąd ma mój numer? Co to ta ''tajemnicza droga w las''? Uspokoiłam się, a przynajmniej próbowałam. Wstałam, nałożyłam skórzaną kurtkę i przypominając sobie, że ta cała droga to te miejsce gdzie go widziałam, wtedy kiedy nagle uciekł w tajemniczy sposób, wyszłam z domu. Poszłam w to miejsce, zobaczyłam Kayo, szedł w moją stronę z lekkim, tajemniczym uśmieszkiem.
- Co chciałeś? - powiedziałam cicho patrząc w dół.
- Spotkać się, chodź. - odpowiedział szorstko
- Nigdzie z tobą nie idę, czego ode mnie chcesz? Nikomu nic nie powiedziałam, daj mi spokój, proszę.
- Wiem, że nie powiedziałaś, inaczej nie byłbym taki miły. Chodź. - odpowiedział idąc w las.
Nie potrafię powiedzieć co się ze mną działo, poszłam za nim. Co jest? Jestem właśnie z tajemniczym typem sama w ciemnym, ogromnym lesie. Ledwo przechodziłam przez te wszystkie krzaki, a on widocznie nie miał zamiaru na mnie czekać. Jeszcze miesiąc temu nie spojrzałabym mu nawet w oczy. Zobaczyłam namiot - wszystko jasne, śpi tu. Dlatego go nie ma w domu. Jednak pewna rzecz nie dawała mi spokoju - co ja tu robię? Czemu mnie tu przyprowadził? Zatrzymał się koło namiotu, odwrócił się w moją stronę, podszedł kawałek i popatrzył mi w oczy. Miał piękne spojrzenie, tajemnicze. Przestałam się bać, czułam się szczęśliwa. Wszystko stało się jasne - on mi się spodobał. Był inny. Nie bał się niczego. Nawet w połowie nie przypominał tych chłopaków, którzy nawet nie pomyśleli by, że mogą nocować w ciemnym lesie poza domem w namiocie. Odwrócił się, otworzył wejście do namiotu i znaczącym gestem pokazał mi, żebym weszła do środka. Nie wahałam się specjalnie. W środku było kilka koców, pudełko żyletek i torba z jedzeniem i ciuchami. Spojrzał na mnie, po czym wziął jedną z kilku żyletek i wbił w skórę. Tym razem coś mi podpowiedziało, że nie mogę mu na to pozwolić. Nie tak jak wtedy na cmentarzu. Złapałam go za rękę w której miał żyletkę. Drugą ręką złapałam rękę. Dotykałam do miejsca, z którego płynęła krew. Nie obrzydzało mnie to. Poczułam jego zimne, suche usta dotykające do moich. Stało się - pocałował mnie.
- Nie tnij się. - poprosiłam. Łzy napłynęły mi do oczu, a on je wytarł uśmiechając się. Był to szczery uśmiech, mogłam z niego wiele odczytać.
- Przytul mnie - poprosił. Zaraz zaraz... On płakał, widziałam łzy! Nawet przez chwile nie myślałam o tym, żeby uciekać. Czułam się tu tak dobrze, nie chcę wracać. Nie chcę.. Wtuliłam się w niego, było mi ciepło, a on szlochał mówiąc:
- Nawet nie wiesz jak brakuje mi ciepła i miłości, nie jestem bezdusznym stworzeniem. Jestem człowiekiem, który miał w życiu pod górkę i który już dalej tak nie chce.
- Cii.. Nie płacz, proszę. Już dobrze, jestem tu i zawsze będę... - Nie wiedziałam co się ze mną dzieje. Co ja mówię. Nie znam go. Wiem tylko tyle, że mieszka w lesie i ma na imię Kuba.
- Nie wiesz co mówisz. Wtedy na cmentarzu też nie wiedziałaś co mówisz - jesteś taka jak ja. Nie możesz być zawsze, bo mnie niedługo nie będzie... Ale teraz jestem i jest mi dobrze.
- Co? - odsunęłam się od niego. - Co masz na myśli?
- Kiedyś może się dowiesz, teraz cieszmy się chwilą, Ohan. - powiedział ze smutkiem w głosie.
Czułam się bardzo dziwnie, co się stało? O co chodzi? Co ja własnie robię?
- Kayo.. Skąd to się wzięło? Zawsze mnie to zastanawiało. spytałam niepewnie.
- Kuba - Kaba, bo tak mówiła do nie babcia - młodszej siostrze kojarzyło się to z postacią z bajki - lwicą Kayą, więc mówiła do mnie Kaya, ktoś to usłyszał i mówił tak do mnie, ale to brzmi jak ta wokalistka Kayah, a mi się to nie podobało, więc to zmieniłem i tak powstało Kayo. Twoją historię znam, interesowałem się Tobą odkąd przyszłaś do szkoły. - zdziwiło mnie to, ale nie pokazywałam tego. Zobaczyłam że jest już ciemno, ale nigdzie mi się nie spieszyło, napisałam mamie smsa, że nocuje u koleżanki. Nie obchodziło ją to zapewne - przyzwyczajenie.
- Więc dziś zostajesz ze mną? Brakowało mi tu kogoś, samotność mnie dobija, dziękuję. - pocałował mnie mocno w policzek.
Dał mi swoją koszulkę do spania, wyszedł z namiotu a ja się przebrałam. Była długa, więc zakrywała majtki i nie czułam się skrępowana. On spał w samych bokserkach, dał mi koc i poduszkę, trochę dziwnie się poczułam. Dlaczego nie położy się koło mnie i mnie nie przytuli? Było by nam cieplej - pomyślałam. On w tym czasie nakrył mnie jeszcze jednym kocem i ułożył drugą poduszkę koło mojej, wskoczył pod koc i przytulił się mocno do mnie.
- Dobranoc Ohan.
- Dobranoc Kayo.

czwartek, 15 maja 2014

Rodział II - BRATNIA DUSZA CZY WRÓG?

Idąc korytarzem, spoglądam na tych wszystkich ludzi. Patrzą się na mnie, czuję ich spojrzenia. Idę do klasy, zaraz zacznie się niemiecki. Nie przepadam za tym językiem, choć dziadek pochodził właśnie z Niemiec. Patrzą się i dziwią, czemu tak wyglądam? Czemu mój wygląd nawet w połowie nie określa tego, jaka jestem? Fakt, może i mam glany, czarne legginsy ze skóry, a do tego długą, rozciągniętą bluzkę z czachą i napisem 'Forever young'... Może i mam też czarne paznokcie i seledynowe włosy rozjaśniające się przy końcówkach... Może i mam oczy całe pomalowane na czarno i cerę jak u martwego, ale wbrew pozorom jestem bardzo miłą, szaloną i ciepłą osobą praktycznie bez żadnych większych problemów, po prostu mam taki styl, to nic złego. Każdy mówi, że powinnam się 'zaprzyjaźnić' (powinniście wiedzieć o co chodzi) z takim Kubą, mówią na niego Kayo. Nie wiem skąd się to wzięło i nie mam zamiaru pytać, bo zaraz będzie 'oo, interesujesz się nim, bądźcie razem!'. Szczerze to wkurzają mnie te nastolatki myślące tylko o tym jak poderwać chłopaka, ja taka nie jestem, nie myślę tylko o tym. A ten Kayo to strasznie dziwny koleś, typowy 'emos'. Czarne włosy, codziennie makijaż, blizny od cięcia się, kolczyki w każdym możliwym miejscu, ubrania z napisem 'die'. Na dodatek do szkoły chodzi jak mu się podoba, ostatnio nawet dowiedziałam się, że moja mama zna jego mamę i mieszkają na tej samej ulicy. To był szczerze dla mnie szok, bo nigdy go poza szkołą  nie widziałam, a przecież mieszka koło nas. Raz spytałam mamę czy on w ogóle tam mieszka. Okazało się że tak, ale zwykle nocuje gdzieś daleko od domu. Tak jak wspominałam wcześniej - dziwny typ. Mieszkam na obrzeżach Warszawy, jest tu dużo lasów i łąk. Przyjemna okolica, podoba mi się tu. Nie chcę za dużo mówić o tym Kubie, bo sama go nie znam dobrze. Wiem tylko, że nie ma poukładane we łbie. Wracając do tego dnia w szkole - widziałam te spojrzenia, ale miałam to gdzieś, szłam pod klasę z lekkim uśmieszkiem. Usiadłam na małej ławce pod salą. Zadzwonił dzwonek, poszłam na niemiecki. Po lekcji poszłam coś zjeść na stołówkę. Usiadłam sama, nie chciałam z nikim gadać. Tego dnia wstałam chyba lewą nogą. Jadłam naleśniki słuchając muzyki na telefonie, patrząc się w niego i przełączając piosenki. Zobaczyłam Kayo, zdziwiona ogarnęłam, że idzie w moją stronę. Bałam się go, nawet bardzo. Raz pobił jakiegoś kolesia, bo nazwał go gejem. Chłopak wylądował w szpitalu, a Kube prawie wyrzucili ze szkoły... Także miałam powody by się go bać. Usiadł do mnie. Co robić? Co mówić? Uciekać czy jak? Wyłączyłam muzykę na wypadek gdyby coś do mnie powiedział. Było tyle wolnych miejsc koło innych ludzi i 3 puste stoły, czemu ja? Gdy zobaczył że sie na niego spojrzałam kątem oka - cała wystraszona - zaśmiał się. Zaczął coś bełkotać a ja nie wiedziałam co robić. Co się stało, co ja zrobiłam? Nagle coś powiedział..
- Close your eyes, turn up the silence..
Po czym wstał i wyszedł. Ogarnęłam, że cytował piosenkę Green Day ''Brutal Love'' - jeden z najlepszych kawałków mojego ulubionego zespołu. Fakt - zanim wyłączyłam muzykę leciała ta właśnie nuta. Chyba też ich lubił... Nie, on nie jest do mnie podobny, to że to zna nic nie.. nic nie znaczy. Przestałam się trząść, straciłam apetyt i rozbolał mnie brzuch. Zerwałam się z ostatnich 4 lekcji, nie wytrzymałabym. Idąc do domu widziałam go. Widziałam jak się oddala w las. Zatrzymałam się myśląc "co on robi, przecież tam nic nie ma, o co mu chodzi?". Zobaczyłam jak się odwrócił, myślałam co robić, uciekać czy czekać aż tu podejdzie. Spuściłam głowę, gdy ją podniosłam jego już nie było. Bardzo dziwny typ. Poszłam do domu i położyłam się pod kocem. Oczywiście zasnęłam i przebudziłam się dopiero koło 19, ściemniało się. W końcu była już jesień. Rodzice wracali koło 23, więc poszłam jeszcze na spacer. Pomyślałam, że pójdę się pomodlić na cmentarz do dziadka, dużo o nim dzisiaj myślałam i on chyba o mnie też. Doszłam do jego grobu. Cmentarz był pusty, byłam sama. Usiadłam na ławce, źle się poczułam. Przypomniało mi się jak pomagałam ją stawiać po pogrzebie dziadka, wiedzieliśmy że ławka będzie potrzebna, bo gdyby bolały nas nogi i bylibyśmy zmęczeni - zawsze moglibyśmy koło niego usiąść i odpocząć, a dziadziuś czułby się lepiej. Byłam zamyślona. Siedziałam patrząc się na zdjęcie dziadka, pojeciała mi łza. Jedna, druga, trzecia. Chwilę potem byłam cała rozmazana, co się stało? Ah, no tak. Wspomnienia z dziadkiem wróciły, on był przy mnie zawsze. Mimo wieku zawsze robił co chciałam jako mała dziewczynka. Przypomniał mi się wypadek... Dziadek jechał samochodem, gdy wjechał w niego tir. Leżał w szpitalu, raz go odwiedziłam. Powiedziałam, że bardzo za nim tesknię, a on odpowiedział:
- Lekarze mówią że niedługo stąd wyjdę i będziemy znowu bawić się na całego! Już dziadka nic nie boli i mógłbym nawet teraz wyjść i pojechać z tobą na przejażdżkę rowerową, nawet na koniec świata!
- Na koniec świata?! Dziadku, to tak daleko!
- To nic, damy radę!
- Obiecujesz?
- Obiecuję.
Po tych słowach przytuliłam go i spojrzałam na uśmiechniętych rodziców, pomyślałam że chyba nie uwierzyli dziadkowi. Nie ważne, ja wierzyłam. Co dalej? Idąc spać tato przyszedł do mnie cały zapłakany
- Tato, co się stało? - spytałam.
- Dziadek przed chwilą odjechał. Odjechał na koniec świata.
- Dlaczego beze mnie? Tato, dziadek obiecał mi, że pojedzie tam ze mną!
- Kochanie.. Tym razem nie mógł. Nie miał wyboru.
- Czy.. czy dziadek nie żyje?
- Żyje, ale gdzie indziej. Kiedyś go zobaczysz, ale pamiętaj, że on zawsze będzie przy tobie. Będzie cię chronił. Każdej nocy będziesz spoglądała w niebo, gwiazda, która zaświeci najmocniej i najbardziej zamigocze - to będzie on... Choć pomodlimy się za dziadka, podziękujemy za wszystko i że życzymy mu miłej i spokojnej podróży na koniec świata...
Nie pamiętam co było dalej, wiem tylko tyle że tato miał rację, dziadek mnie chroni do teraz. Jest przy mnie i ja to wiem. Myślałam nad tym wszystkim, gdy nagle usłyszałam dźwięk. Ktoś zbił znicza, ten ktoś był gdzieś za mną. To nie mógł być wiatr, bo nie wiało. Wystraszyłam się, ale.. Mimo tego wstałam i poszłam w to miejsce, zobaczyłam Kube, któremu leciała krew z ręki. W drugiej ręce miał kawałek zbitego znicza, wbijał go w skórę i przeciągał po ręce.
- Close your eyes... - wyśpiewał zachrypniętym głosem.
- PRZESTAŃ!! Błagam przestań, nie rób tego.. Proszę! - krzyczałam. Zdziwiłam się, że w ogóle odważyłam się coś do niego powiedzieć, nie myślałam o tym, że on jest niebezpieczny, że ma w ręku ostrę narzędzie i że jesteśmy tu sami, a mojego krzyku nikt by nie usłyszał. Jak go zobaczyłam, zaczęłam płakać, mam słabą psychikę, płaczę bardzo często, na prawdę. - Dlaczego to robisz? Odłóż to... - łzy leciały mi strumieniami, nie wiem co się ze mną działo. - Proszę, odłóż!
- Nie płacz. - odezwał się.
Ręce mi drżały, było już ciemno a on siedział i ciął się. Ja stałam nad nim i płakałam. Podeszłam bliżej, nic mnie nie obchodziło. Jak ma zamiar zrobić mi krzywde to proszę bardzo.
- Dlaczego? Dlaczego to robisz? - ledwo wymawiałam słowa, byłam tak bardzo wstrząśnięta, trzęsłam się gorzej niż wtedy na stołówce.
- Chce zamknąć oczy, siedzieć tu w ciszy... - cały czas wymieniał ten cytat. - będę to robił, nic ci do tego rozumiesz? ROZUMIESZ?! Myślałem, że jesteś taka jak ja, a ty tylko ośmieszasz siebie i mnie.. Wszyscy wokół gadają, że powinniśmy być razem bo mamy taki sam styl. Dla mnie to nie styl, to moje życie.  A ty jesteś zwykła. Jak cała reszta. Odejdź Henny...
- Po pierwsze, nigdy nie byłam i nigdy nie będę taka jak ty... A po drugie, dlaczego powiedziałeś do mnie Henny?! Dobrze się czujesz?
- Teraz to widzę. Powiedziałem tak, bo nie wiem jak masz na imię. A te mi się podoba.
- Okej, jaa.. Ja jestem Ohan, a ty Kayo. Znam cię, interesowałam się tobą nawet, bo masz podobny styl do mnie, teraz widzę że jesteśmy inni i masz rację, pójdę już. - powiedziałam cicho, dziwiąc się czemu jeszcze tu jestem i gadam z tym... Z tym świrem!
- Wiem jak się nazywam, ale dzięki - powiedział zapalając papierosa. - Styl to jedno, charakter to drugie. Tej rozmowy i sytuacji na stołówce nie było, jak dowiem się, że komuś o tym powiedziałaś - pożałujesz.
Wystraszyłam się, on mi groził. Po co robiłam sobie niepotrzebne kłopoty? Odeszłam stamtąd płacząc i wsłuchiwałam się jak stęka z bólu. Dalej to robił. Dalej się ciął.

Rozdział I - O MNIE

Jestem Ohan, mam 17 lat i pochodzę z Hiszpanii. Moi rodzice to Polacy (znaczy tylko tato w połowie był Niemcem, ale całe życie wychowywał się w Polsce), po prostu mieszkałam przez pierwsze 5 lat w Madrycie, teraz jestem tu - w Warszawie. Ohan to nie moje prawdziwe imię, nazywam się Aleksandra, ksywka Ohan powstała tak: mówili na mnie Ola, a pewnego dnia przyjechali do moich rodziców znajomi z Hiszpanii, którzy nie potrafili na mnie tak mówić, więc mówili Oha (teraz mi się wydaje, że robili to specjalnie). Potem rodzice tak żartowali i zawsze jak o coś mnie prosili to było - Oha! Zrób to i tamto! - Na początku strasznie mnie to wkurzało, ale kwestia przyzwyczajenia. Zawsze jak zapraszałam znajomych do domu mówili tak do mnie, potem poszłam do szkoły i wszyscy znajomi też zaczęli tak na mnie wołać. Gdy chodziłam do gimnazjum, ktoś powiedział Ohan, bo rymowało się z moim niemieckim nazwiskiem Gotenhan (po dziadku, który był Niemcem i ''oddał'' te nazwisko mojej babci i tacie). Teraz chodzę do liceum ogólnokształcącego, nie wiem jeszcze co chcę robić w życiu. Wiem tylko tyle, że będę sobą - to jest dla mnie najważniejsze.
elo elo ! ;) jestem Angelika, a to będzie blog o moim opowiadaniu
a dokładnie o dziewczynie o imieniu Ola, zapraszam wszystkich do czytania, siemka :))!