sobota, 7 czerwca 2014

Rozdział IV - PRZYJAZD BRATA I PĘDZENIE NA MOTORACH.

Poczułam jak coś łaskocze mnie po policzku, delikatnie otworzyłam oko i ujrzałam Kubę. Przeciągał palcem po mojej twarzy w górę i w dół. Gdy zobaczył, że się obudziłam, pocałował mnie w usta. Delikatnie. W oczach miał łzy. Jedna powoli zaczęła spływać, ale on nie dał jej dolecieć do końca i szybko ją przetarł. Wstając spojrzałam na jego rękę - była we krwi. Popatrzyłam mu w oczy.
- Przepraszam. - wyszeptał - Nie chciałem tego robić. Wstałem rano i zdałem sobie sprawę, że Ciebie nie będzie przy mnie cały czas. Masz szkołę, zależy ci na niej... Masz rodziców, swoje życie. Nie będziesz mogła tu ze mną zostać, a ja nie będę cię zatrzymywał.
Znowu zaczęły napływać mu łzy do oczu. Spuściłam wzrok, jeszcze nic do mnie nie docierało.
- To nie powód by znowu to robić... Skończ z tym, proszę. To nie zabawa, nie możesz się od tego uzależnić.
- Za późno. Dziś sobota, pójdziesz ze mną wieczorem kogoś poznać?
- Nie zmieniaj tematu! Jestem na ciebie zła i chcę iść do domu, która godzina?
- Nie wiem, nie wziąłem telefonu, a twój się rozładował.
- Co?! - krzyknęłam na całe gardło. - Mogła dzwonić do mnie mama, będzie się martwić..
- Odprowadzę cie. To jak będzie z wieczorem?
- Ok. Nie wiem, zadzwoń do mnie później to spytam rodziców i dam ci znać.
- Dobrze. - mówiąc to próbował mnie pocałować, ale się wyrwałam. Byłam wściekła.
Idąc do domu nie odezwaliśmy się do siebie nawet słowem. Co chwilę zerkałam na jego rękę, króra krwawiła. Próbował ją chować, ale czasami się zapominał. Szedł smutny. Co ja robię, przecież nie mogę teraz go zostawić. - pomyślałam. Zatrzymałam się. On odwrócił się w moją stronę i spojrzał na moją twarz.
- Idziesz? - powiedział cicho.
- Nie możemy tak... - rzekłam i wtuliłam się w niego płacząc.
- Wiem. Przepraszam Ohan, ja już jestem uzależniony od tego, nie mogę przestać. Każdy gorszy dzień powoduje, że znowu to robię.
- A.. - zrobiłam krok w tył. - mam o tym nikomu nie mówić, no nie? O nas i w ogóle.
- Ja się niczego nie wstydzę, chyba że ty tak, to zrozumiem.
- Okej. Pójdę już sama, wracaj do domu.
- W sensie, do namiotu?
- Do domu. Nie denerwuj mnie...
- Nie mam po co tam wracać.
- Kuba! Proszę cię, nie próbuj nawet iść znowu do lasu. Twoja mama się martwi, też bym tak miała na jej miejscu... Do zobaczenia. - pobiegłam do domu myśląc i zadając sobie w głowie pytanie. Co on we mnie widzi? Ja nie jestem taka jak on. On nie jest taki jak ja. Jesteśmy tak jakby razem, ale się nie znamy. Czy moje życie zmieni się przez niego? A może to jego życie zmieni się przeze mnie? Nie wiem, ale kocham go i chcę z nim być.
Zaszłam do domu, rodziców nie było. Zostawili tylko kartkę " jak wrócisz to pozmywaj naczynia i rozpal w kominku. Mama "
- AAAAAAAAAA!!! Ugh... - wrzasnęłam. Jak ja mam tego dość. Widzę ich tylko rano jak dobrze pójdzie przed wyjściem do szkoły i wieczorem po 22.00... Brakuje mi ich. Zapomniałam wspomnieć, że mam starszego brata - Łukasza. Ma 19 lat i gdy my wyjechaliśmy do Hiszpanii, on został u babci. Stwierdził, że i tak nie będą mieć dla niego tam czasu, a on nie chce się rozstawać ze znajomymi. Cały czas u niej mieszka, dokładnie 12 km od nas. Przyjeżdżał w weekendy, czasami rzadziej. Brakuje mi go, jak on odszedł wszystko się posypało, zostałam sama. Nigdy o tym nie myślałam jakoś szczególnie, teraz mnie coś naszło. Tęsknię za Łukaszem. Był.. Jest dla mnie bardzo ważny, on był przy mnie zawsze. Teraz mnie zawiódł, bo w ogóle przestał przyjeżdżać. Widziałam go ostatnio miesiąc temu, jak przyjechał prosić rodziców o trochę pieniędzy, bo babcia nie miała jak zapłacić za prąd. Posiedział godzinę i pojechał. Czasami mówi, że nie chce mieć z nami nic wspólnego, bo my już nie tworzymy zgranej rodziny. A mnie takie słowa bardzo bolą. Oddałabym wszystko, żeby znowu tu był. Dziś obiecał, że przyjedzie. Spojrzałam na zegar - była 11.20. On miał być o 17.00. Ogarnęłam dom, zrobiłam co miałam i położyłam się. Pisałam smsy z Kayo - oczywiście nie wrócił do domu. Zdenerwował mnie, więc przestałam mu odpisywać. Dzwonił. Wyłączyłam telefon. Zasnęłam.
Długo nie pospałam, bo rozległ się dzwonek do drzwi - to był on. Przyszedł z podbitym okiem i ze łzami w oczach. Pierwsze co pomyślałam, to że jest tak samo emocjonalny jak ja - no bo ja też bardzo często płaczę.
- Jezu co ci się stało... - spytałam.
- Mogę wejść? Jesteś sama? - spytał niepewnie drżącym głosem.
- Tak, rodzice wracają późnym wieczorem. - powiedziałam cicho wskazując, żeby wszedł do środka. - Teraz mów co ci się stało, kto to zrobił?
- Hm.. Kazałaś mi wrócić do domu. - Zaczął, a ja zaprosiłam go do mnie do pokoju i usiedliśmy koło siebie na łóżku. - Ojciec stwierdził, że trzeba mnie krótko trzymać, krzyczał że jak jeszcze raz nie wrócę na noc do domu to mnie z niego wyrzuci. Mamy nie było, kazał mi przeprosić. Powiedziałem, że dłużej nie wytrzymam w tej patologii, a on... - Kuba przetarł łzę i ciągnął dalej. - Krzyknął, że jestem niewdzięcznikiem, po czym... Sama widzisz.
Szybko go przytuliłam i zaczęłam płakać. Płakaliśmy razem. Wtuleni w siebie z całych sił. Położyliśmy się i zasnęliśmy. Gdy się obudziłam, zobaczyłam jak Kuba siedzi koło mnie uśmiechnięty. Powiedział, że dawno nikogo tak bardzo nie kochał jak mnie. Odwzajemniłam uśmiech.
- Oboje kochamy płakać i spać - zaśmiał się. - Mamy tyle wspólnego.
- Tak, to prawda. Przepraszam... Nie powinnam ci kazać wracać do domu, to moja wina. - Poszliśmy do kuchni, ja wyjęłam apteczkę i przemyłam mu oko.
- Przestań, nawet tak nie mów. - pocałował mnie w czoło.
- Ile miłości - powiedziałam śmiejąc się.
Zjedliśmy kanapki i poszliśmy z powrotem do mnie do pokoju. położyłam się, a on usiadł koło mnie. Pochylił się i wyszeptał:
- Jestem szczęśliwy z tobą. Chcę, żebyś kogoś dziś poznała. Pójdziesz ze mną o 19 pod w takie jedno miejsce?
Wstałam i odpowiedziałam mu:
- Jakoś o 17.00 przyjeżdża mój brat, cholera. W sumie posiedzę z nim i będę mogła iść.
- Nie chcę ci psuć planów.
- Nie psujesz. - powiedziałam uśmiechając się.
Siedzieliśmy, żartowaliśmy, śmialiśmy się... O 15 Kuba powiedział, że będzie spadał, odprowadziłam go i zaczęłam robić coś na obiad na przyjazd brata.
Wszystko było gotowe, Łukasz zapukał do drzwi po czym wszedł, a ja rzuciłam mu się na szyję.
- Tak strasznie tęskniłam...
- Ja też - powiedział i objął mnie mocno.
- Na ile przyjechałeś? - spytałam i zaprowadziłam go do kuchni na obiad.
- O jak ładnie to wygląda, zgłodniałem trochę, a tu ślinka cieknie na sam widok. Jutro wracam, w poniedziałek szkoła.
- Mhm.. Czemu tak długo cię nie było?
- Dużo nauki. Ostatni rok, wiesz jak jest. Jemy?
- Tak, nakładaj sobie ja muszę zadzwonić.
- Okej.
Dostałam od taty smsa żeby zadzwonić do niego, jak Łukasz przyjedzie. Pogadałam z nim chwilę, powiedział żeby go zatrzymać zanim oni wrócą (czyli coś koło 23.00), a ja uspokoiłam go, że brat zostaje do jutra.
- Siostra, dawno nie jadłam tak dobrego obiadu.
- Dzięki, a teraz opowiadaj. Co tam u ciebie?
- No wiesz, po staremu. Babcia kazała Cię pozdrowić, prosiła żebyś przyjechała do niej na któryś weekend.
- Spoko, może na następny jak się uda odwiedzę was.
- Okej, a co u ciebie?
Hmm. Powiedzieć mu o Kubie?
- Też po staremu, wiesz. Szkoła dom szkoła dom.
- A masz tam kogoś na oku? - spytał drwiąco.
- Może i mam, a jak tam u ciebie sprawy miłosne? - powiedziałam szybko zmieniając temat żeby nie musieć opowiadać o Kayo, zaraz chciałby go poznać, wiem jaki Łukasz potrafi być wścibski.
- Czyli masz, a u mnie się nic nie zmieniło, dalej jestem z Elą i dobrze nam razem. Planujemy razem zamieszkać, jakieś małe mieszkanko w bloku. Wiesz, tutaj w Warszawie, tylko bliżej centrum.
- Ooo, super. Może częściej będziesz nas odwiedzał.
- Wiesz... nie stałoby się nic, gdybyście to wy raz na jakiś czas do nas zawitali..
- Łatwo ci mówić, rodziców nie ma w domu od rana do wieczora, a samej mnie nie puszczą...
- Czyli nic się nie zmieniło.
- Nie, stare biedy.
Pogadaliśmy jeszcze chwile, Łukasz się rozpakował, a ja szybko zadzwoniłam do Kayo, żeby po mnie przyszedł. Łukasz poszedł spotkać się z przyjaciółmi z dawnych lat, a ja wyszłam na ulice, gdzie czekał na mnie Kuba z jakimś chłopakiem.
- Hej mała. - powiedział całując mnie. Czemu "mała"? Nigdy tak do mnie nie mówił, dziwne...
- Siema.
- To jest Rafał - rzekł wskazując na dziwnego typa stojącego koło Kuby i opierającego sie o motor. - A to Ola - pokazał na mnie.
- Cześć - powiedział uśmiechając się.
- No hej. - odpowiedziałam starając się ukryć zaskoczenie.
- Dobra, to jedziemy? - spytał Rafał.
- Tak. Ola pojedziesz z nim? Ja nie mam odpowiedniego sprzętu żeby kogoś wieźć.
- Co? Nie mówiłeś nic o motorach. - spytałam nie kryjąc zdziwienia. Od zawsze pasjonowałam się motorami itd. ale to byłby mój pierwszy raz, kiedy będę nim jechać.
- Bo to miała być niespodzianka - powiedział kolega Kuby wskazując na motor.
Wsiadłam na niego i założyłam kask. Rafał usiadł przede mną i kazał mi się go mocno trzymać. Kayo już ruszył, ale my szybko go dogoniliśmy. Spojrzałam z jaką prędkością jedziemy. 140 km/h. Szybkość z jaką pędziliśmy rosła. Jechaliśmy tak z 10 - 15 minut, po czym zaczęliśmy zwalniać. Całkowicie zatrzymaliśmy się nad jakimś jeziorem, gdzie paliło się ognisko. Stała przy nim młoda blondynka o długich włosach. Rafał podszedł do niej i powiedział coś na ucho, a Kuba krzyknął:
- Dobra robota!
- Wiem, ale dzięki - odpowiedziała rozbawiona dziewczyna.
Kim ona jest? Kim jest Rafał? Czemu Kuba mnie tu przywiózł? A właściwie jego przyjaciel...
Kayo podszedł do dziewczyny i przytulił się do niej na przywitanie. Nie ukrywam, zabolało mnie to, ale cóż.
Podeszłam do niej i powiedziałam:
- Sama to rozpaliłaś? Jest ogromne. Jak tu ładnie. A może się przedstawię. Jestem Ola, ale możesz mi mówić Ohan.
- Wiem kim jesteś stara, Kubuś mi tyle o tobie opowiadał! Ja jestem Agnieszka i tak, sama to rozpaliłam.
- O. A ty jesteś... Siostrą Kuby? Przyjaciółką?
- Dziewczyną Rafała. Nic o mnie nie mówili? Typowe. - powiedziała uśmiechnięta. Była na prawdę ładna, miała duże, okrągłe oczy, była wysoka i miała świetną figurę. Wydawała się na prawdę miła i fajna.
- Baby, zapraszamy na kiełbaski! - zawołał Rafał. Chyba wszyscy tam byli już pełnoletni, tylko ja taka młoda... Poszłam coś zjeść, a oni nalewali sobie nawzajem piwa do plastikowych kubków. Nie ukrywam, że zdarzało mi się sporo razy upić, zapalić itd. ale nie popieram tego i nie lubię jak inni to robią, wtedy przychodzą im do głowy różne głupstwa.
- Ola, a ty nie pijesz z nami? - spytała Aga.
- Ona nie może, nie ma 18 lat. - oznajmił spokojnie Kuba.
- Może ja sama zadecyduję? Nie traktujcie mnie błagam jak dziecko. Nie zdarzało wam się w moim wieku wypić? No właśnie - powiedziałam niby z uśmiechem, ale byłam zła i rozczarowana.
Nalali mi do kubka trochę piwa i powiedzieli, że jest im głupio.
- Nic się nie stało. - powiedziałam.
Bawiliśmy się świetnie, nie chciałam wracać, ale mogli się już niepokoić, więc koło 24 wróciliśmy do domów. Rodzice nie wyczuli, że piłam. Za to Łukasz, który spał u mnie na podłodze, wyczuł i zrobił mi awanturę. Zaczęłam żałować, że to zrobiłam, ale nie dałam tego po sobie poznać i poszłam spać myśląc, kim była tajemnicza para i skąd Kuba ich znał... Zawsze wydawało mi się, że podobnie do mnie nie miał nikogo bliskiego i zawsze trzymał się sam, a tu proszę. Dostałam smsa od Kuby o treści: "dobranoc Ohan, tęsknię".
Nie mogłam doczekać się kolejnego dnia z nim.