Wstałam dość wcześnie, bo o 8 rano choć nie musiałam iść do szkoły. Karol nie odpisał na smsa o treści 'dobranoc' przez co szczerze było mi smutno i przykro. Zdałam sobie sprawę, że niewiele trzeba by wzbudzić we mnie miłość. Wiem, że miałam nie wspominać Kayo, ale gdy go poznałam bliżej od razu się zauroczyłam, mega krótko się znamy a już zdążyliśmy być ze sobą i zerwać, a on zdążył mnie zranić. Z Karolem było podobnie, tylko mi pomógł a ja już o nim myślę i smucę się, że nie odpisuje. Wiem, że to dziwne, ale zaczęłam myśleć, czy Kayo mnie szukał, pisał, próbował się skontaktować, czy wręcz przeciwnie - cieszył się że ma mnie z głowy... Nikt nigdy mnie tak nie zranił. Nie wiedziałam jak załatać tę dziurę w sercu. Ogarnęłam się, przywitałam z babcią i Elą. Łukasz poszedł do szkoły. Ela powiedziała, że dzwonili rodzice, mieli mi coś do przekazania. Bałam się, że dzwonili do nich ze szkoły, że będę musiała wrócić.. albo po prostu gdzieś na dłużej wyjeżdżają. Oddzwoniłam do nich z babci telefonu. Odebrała mama.
- Hej mamo, co chciałaś?
- Hej malutka, słuchaj był u nas jakiś chłopak - w tym momencie prawie zemdlałam z wrażnia, zrobiłam się cała blada i kolana mi się ugięły, poczułam dziwny ucisk w żołądku - pytał o ciebie. To chyba ten syn pani Gosi, mówił coś że o 19 ma pociąg do Krakowa, że przełożył wszystko na późniejszą godzine żeby się z Tobą spotkać. Pytał czemu nie odpisujesz, co się stało z twoim numerem i jaki jest twój nowy. Sama nie wiedziałam jaki, więc nie miałam jak mu podać, ale powiedziałam gdzie jesteś. Prosił, żeby ci przekazać, że będzie tęsknił i że mu przykro, że nie udało wam się spotkać żeby się pożegnać. Żal mi się go zrobiło, więc podałam mu numer Łukasza, powiedziałam żeby dzwonił po 15 jak skończy szkołę. Miał nadzieje że Łukasz podwiezie cię na dworzec żebyście się pożegnali jednak. Nie wiem czy dobrze zrobiłam, wyglądał na przygnębionego i zmartwionego, co miałam mu powiedzieć. Ola? Jesteś tam?
- Ym.. yh.. T.. tak jestem mamuś - powiedziałam głosem, po którym można było od razu rozpoznać, że będę znowu ryczeć - muszę kończyć, dziękuję za informacje kocham cię i odezwę się wieczorem.
- Ola poczek... - nie zdążyła skończyć, rozłączyłam się i pobiegłam do pokoju cała roztrzęsiona, zaczęłam myśleć co zrobić. Nie potrafie opisać co wtedy czułam, coś pomiędzy chęcią śmierci albo ucieczki, a wielką radością rozrywającą mnie na małe kawałki. Akurat w tym momencie dostałam wiadomość od Karola, że właśnie wraca ze szkoły, bo miał skrócone lekcje i chce się spotkać. Nie miałam na to głowy, więc odpisałam, że bardzo przepraszam, ale źle się czuję i jeszcze nie doszłam do siebie po wczoraj, że może jutro. Nic nie odpisał. Czułam się zakłopotana, próbowałam udawać, że wszystko u mnie okej przed Ela i babcia, ale nie było okej. Gdy wrócił Łukasz, od razu rozpoznał, że coś jest nie tak, ale dobrze mnie znał i wiedział, że i tak nic nie powiem. Podsłuchałam jak gadał przez telefon.
- Masz czelność jeszcze się odzywać? Zamknij morde i mnie posłuchaj, bo dwa razy nie powtórzę. To co jej zrobiłeś było podłe i nikt na to nie zasługuje, zwłaszcza Ola. Najchętniej bym ci porządnie wpierdolił, ale wolę nie ryzykować policją ani nic z tych rzeczy. Nie chcemy cię widzieć nigdy więcej w naszym życiu, wypierdalaj do tego krakowa czy gdzieś, choć teraz w sumie nie wiem czy mówiłeś rzeczywiście prawde, tyle kłamstw, że sam się pogubiłem, co dopiero ona. Zamknij ryj jak do ciebie mówię! Jeszcze nie skończyłem. Ostatnia rzecz: nie nachodź moich rodziców. To na tyle, żegnam. Ty masz jeszcze czelność się pytać co zrobiłeś?! Jesteś pojebany, zasługujesz na wszystko co najgorsze.
Rozłączył sie. Chyba nie muszę mówić z kim rozmawiał. Zastygłam. Mój spokojny braciszek..
- Słyszałaś?...
- Zawieź mnie na dworzec, chcę mu ostatni raz spojrzeć w oczy, usłyszeć wytłumaczenie. Jestem zdecydowana, jak nie ty to pojadę busem, a wiesz dobrze, że nie umiem tam dotrzeć.
- Siostra oszalałaś?
- To daj kasę na busa skoro nie mogę na ciebie liczyć.
- Jesteś pewna, że chcesz żebym cię zawiózł?
- Jak nigdy niczego.
Chyba zrozumiał. O 18 wyjechaliśmy na dworzec. Szukałam pociągu, który odjeżdża do Krakowa koło 19, znalazłam. Był na peronie 3, już podjechał. Była 18:40 a on wyjeżdżał o 19:03. Z nerwów nie zauważyłam nawet jak wybiła 18:55. Zaczęłam szukać Kuby, tak bardzo się bałam. Nie wiedziałam do końca co chcę mu powiedzieć. Łukaszowi w razie czego kazałam zostać na dworcu w budynku. Było tam coraz więcej ludzi, w końcu go zobaczyłam... Z tą.. blondynką.. z ogniska.. z lasu.. Myślałam, że za chwile rzucę się pod pociąg nadjeżdżający obok mnie. Stałam wlepiona w nich jak idiotka. W końcu Kuba mnie zobaczył i zdębiał. Wyglądał jak ja gdy dowiedziałam się, że był u mnie w domu. Stał i nie mógł chyba uwierzyć. W sumie przez chwilę poczułam się fajnie, ale potem coś mnie ukuło w brzuchu, bałam się. Zaczęłam się kierować w stronę mostu żeby pójść do budynku do Łukasza, ale gdy wchodziłam po schodach, ktoś mnie złapał za rękę. Tak, to był on. Na dole stała blondynka. Kuba patrzył się pytająco, a ja cała zapłakana nie dałam rady wydusić z siebie słowa.
- Jeszcze nigdy nikt mnie tak nie zranił. Jeżeli.. Jeżeli chciałeś żebym poznała co to jest prawdziwy ból, to już wiem. Tylko co teraz zrobić żeby już go nie czuć. Może zacznę się ciąć jak ty? Będę wbijać sobie żyletkę w skórę, coraz głebiej i głębiej, i głębiej..
- Co ja ci zrobiłem, że tak mnie odpychasz, że tak mnie traktujesz? Starałem się jak mogłem..
- Nie wierze.. Masz czelność pytać? Jesteś skurwysynem bez uczuć, nie masz ich i nigdy nie miałeś, wykorzystałeś mnie.
Szybko ugryzłam się w język, ale nie zamierzałam przestawać. Kuba zszedł jeden schodek w tył, już miał iść, gdy znowu się odezwałam.
- Co, zabolało?
- Wtedy w lesie.. wcale nie poszłaś do domu? Widziałaś, że przyszła do mnie Agnieszka?
- A jak ci się wydaje? I jeszcze ten sms, że tato był wściekły, dobiłeś mnie. Jak się z tym czujesz kretynie? Jesteś taki sam jak wszyscy.
- Dziewczyno ogarnij się, to nie było tak, ona jej chłopak i Ty to jedyne osoby które wiedziały o kryjówce w lesie, Aga przyszła przynieśc mi jedzenie i spytać czy rzeczywiście wyjezdzam, opowiedziałem jej wszystko, tyle. Nie chciałem żebyś wiedziała, bo bałem sie tej właśnie reakcji. Nie jestem jak inni, nie zdradziłbym cię. Jak mogłaś tak pomyśleć? Jesteś zwykłą idiotką, to ty jesteś taka jak wszystkie inne puste laski.
Wykrzyczał mi to wszystko prosto w twarz, po czym podszedł do blondynki, wsiedli do pociągu, który za chwile odjechał. Wyjechał i juz nie wroci, nie do mnie. Dopiero teraz wszystko zaczęłam układać w całość. Nie chciał mnie ranić, troszczył sie, a ja zadałam mu ból. Co ja zrobilam? To chyba mi się śni, spełniają się moje najgorsze koszmary. To koniec? Usiadłam i zaczęłam płakać, nie dałam rady wstać, odezwać się, wrócić do normalności. Wspomnienia - dobre i złe, łzy, gniew. Nie wytrzymałam tego, dopiero wtedy pojęłam jak słaba psychicznie jestem. Weszłam na barierkę mostu. Słyszałam ludzi - śmiechy, wulgaryzmy i przerażony krzyk mojego brata z dołu:
- OLA!!!
- Przepraszam - wyszeptałam, wychyliłam się i.. skoczyłam.
Coś więcej niż życie...
wtorek, 25 listopada 2014
poniedziałek, 13 października 2014
Rozdział VI - KOLEJNA ZAGADKA
Jeszcze tego samego dnia po ocknięciu, czyli gdzieś tak koło 17, poszłam do pobliskiego sklepu, żeby kupić kartę z nowym numerem. Po zakupieniu karty, znalazłam najbliższy monopolowy i poprosiłam jakiegoś typa o kupienie mi jakiegoś słabego piwa. Nie chciałam się upić, nie warto. Chciałam się trochę wyluzować, poszłam szukać miejsca gdzie na spokojnie będę mogła pomyśleć. Znalazłam fajny plac, przy którym był niewysoki murek, na którym właśnie usiadłam. Jak zawsze miałam na sobie makijaż, niestety gdy wszystko wróciło, rozpłakałam się, jak zawsze. Mam tego dość, cała się rozmazałam, wszyscy się na mnie gapili. Poczułam jak coś kropi, zanosiło się na porządny deszcz, do domu było za daleko, więc postanowiłam gdzieś się schować. Tego dnia miałam na sobie czerwone legginsy w czarne krzyże i czarną bluzę z białym napisem 'fuck off'. Nie zdążyłam niestety uciec przed deszczem, cała mokra musiałam wracać przez pół miasta do domu. Weszłam do pierwszej lepszej klatki schodowej, w której chciałam się schować i przeczekać końcówkę ulewy. Było mi strasznie zimno i słabo. Z piwnicy usłyszałam kilka głosów jakiś chłopaków, krzyczeli coś do siebie, ale za daleko byłam żeby usłyszeć o co chodziło. Usiadłam na schodach i wspominałam sobie dzień, kiedy w stołówce podszedł do mnie Kuba... Wszystko wróciło, czemu? Nie chciałam wspomnień, musiałam się ich pozbyć. Za chwile usłyszałam, że chłopacy, którzy byli w piwnicy, będą z niej wychodzić. Trochę się wystraszyłam, ale w razie czego wiedziałam, że ucieknę gdzieś szybko. W końcu zawsze byłam dobra z w-f-u, bieganie to dla mnie pestka.
- Co to kurwa... O, dzień dobry pani. Przepraszam za najście, a pani to chyba dużo pływa, bo pani ma niebieskie włosy. - wymamrotał jeden z nich. Widać było, że był mocno napity.
Wstałam i pokazałam mu napis na mojej bluzce.
- Widzisz to? Dostosuj się lepiej. - powiedziałam wkurzona.
- Słucham panią? - ciągnął pijany chłopak.
- Dobra, daj jej spokój. Przepraszam za niego, zakochał się prawdopodobnie. Zaraz go ogarniemy. - powiedział kolejny chłopak wyłaniając się z piwnicy. Widać było, że nie jest w ich wieku, był młodszy. Może miał tyle lat co ja, może trochę więcej. Nie był pijany, mogę nawet powiedzieć, że wyglądał super, modnie ubrany i te oczy... Zwróciły moją uwagę już na samym początku. Chciałam wstać żeby wyjść zanim coś im odwali, ale zachwiałam się i prawie upadłam.
- Eej! Nic ci nie jest? Dobrze się czujesz? Jesteś bardzo blada. Nie jest ci zimno? Halo, co jest odpowiedz. Ej dziewczyno! - gadał do mnie ten ze ślicznymi oczami, a ja czułam, jak powoli odlatuje.
Zemdlałam. Po prostu. Gdy się ocknęłam, zobaczyłam że jestem sama w jakimś dziwnym domu. O co chodzi, gdzie jestem? Leżałam pod kocem, nie ogarniałam co się dzieje. Wstałam i wtedy go zobaczyłam.
- Ty jesteś Ola, prawda? Mówiłaś coś przez sen i słyszałem wiele razy to imię, nie wiem czy dobrze usłyszałem. - spytał chłopak, którego poznałam na klatce.
- Co ja tu robię?
- Zemdlałaś, chciałem pomóc. Przepraszam, jestem Karol.
- Ola. W takim razie dzięki za pomoc, koszmarnie się czuję, proszę zabierzesz mnie do domu? Ostatnia prośba.
- No nie wiem, boję się o ciebie, strasznie zmarzłaś. Zima się zbliża, czas się przyzwyczajać do kurtki.
- To dlatego straciłam przytomność?
- No raczej. Odwiozę cię do tego domu, tylko podaj adres.
- Okej. - powiedziałam uśmiechając się mimowolnie.
Powiedziałam adres, po czym zawiózł mnie do babci. Podziękowałam, wymieniliśmy się w razie czego numerami telefonu i... Z wdzięczności pocałowałam go w policzek, po czym uciekłam do domu.
Nie wiem czemu to zrobiłam, po prostu mi się spodobał. Pozytywny, cały czas się uśmiechał. Tak jak ja kiedyś, czułam że z nim mogę być szczęśliwa, ale przecież będę tu tylko tydzień, to nie ma sensu. Wszystko było... dziwne i tyle.
- Jestem, sorki że tak długo, ale chciałam schronić się przed deszczem.
Jak zwykle wszyscy mnie zlali, norma. Poszłam na górę spać. Czułam zapach jego perfum. Dzięki Karolowi, wiedziałam że szybko pozbędę się wspomnień z Kayo. "Dobranoc" napisałam na zapisany wcześniej numer chłopaka. Zasnęłam, śniłam o nim.
- Co to kurwa... O, dzień dobry pani. Przepraszam za najście, a pani to chyba dużo pływa, bo pani ma niebieskie włosy. - wymamrotał jeden z nich. Widać było, że był mocno napity.
Wstałam i pokazałam mu napis na mojej bluzce.
- Widzisz to? Dostosuj się lepiej. - powiedziałam wkurzona.
- Słucham panią? - ciągnął pijany chłopak.
- Dobra, daj jej spokój. Przepraszam za niego, zakochał się prawdopodobnie. Zaraz go ogarniemy. - powiedział kolejny chłopak wyłaniając się z piwnicy. Widać było, że nie jest w ich wieku, był młodszy. Może miał tyle lat co ja, może trochę więcej. Nie był pijany, mogę nawet powiedzieć, że wyglądał super, modnie ubrany i te oczy... Zwróciły moją uwagę już na samym początku. Chciałam wstać żeby wyjść zanim coś im odwali, ale zachwiałam się i prawie upadłam.
- Eej! Nic ci nie jest? Dobrze się czujesz? Jesteś bardzo blada. Nie jest ci zimno? Halo, co jest odpowiedz. Ej dziewczyno! - gadał do mnie ten ze ślicznymi oczami, a ja czułam, jak powoli odlatuje.
Zemdlałam. Po prostu. Gdy się ocknęłam, zobaczyłam że jestem sama w jakimś dziwnym domu. O co chodzi, gdzie jestem? Leżałam pod kocem, nie ogarniałam co się dzieje. Wstałam i wtedy go zobaczyłam.
- Ty jesteś Ola, prawda? Mówiłaś coś przez sen i słyszałem wiele razy to imię, nie wiem czy dobrze usłyszałem. - spytał chłopak, którego poznałam na klatce.
- Co ja tu robię?
- Zemdlałaś, chciałem pomóc. Przepraszam, jestem Karol.
- Ola. W takim razie dzięki za pomoc, koszmarnie się czuję, proszę zabierzesz mnie do domu? Ostatnia prośba.
- No nie wiem, boję się o ciebie, strasznie zmarzłaś. Zima się zbliża, czas się przyzwyczajać do kurtki.
- To dlatego straciłam przytomność?
- No raczej. Odwiozę cię do tego domu, tylko podaj adres.
- Okej. - powiedziałam uśmiechając się mimowolnie.
Powiedziałam adres, po czym zawiózł mnie do babci. Podziękowałam, wymieniliśmy się w razie czego numerami telefonu i... Z wdzięczności pocałowałam go w policzek, po czym uciekłam do domu.
Nie wiem czemu to zrobiłam, po prostu mi się spodobał. Pozytywny, cały czas się uśmiechał. Tak jak ja kiedyś, czułam że z nim mogę być szczęśliwa, ale przecież będę tu tylko tydzień, to nie ma sensu. Wszystko było... dziwne i tyle.
- Jestem, sorki że tak długo, ale chciałam schronić się przed deszczem.
Jak zwykle wszyscy mnie zlali, norma. Poszłam na górę spać. Czułam zapach jego perfum. Dzięki Karolowi, wiedziałam że szybko pozbędę się wspomnień z Kayo. "Dobranoc" napisałam na zapisany wcześniej numer chłopaka. Zasnęłam, śniłam o nim.
sobota, 13 września 2014
Rozdział V - WSZYSTKO SIĘ W KOŃCU POSYPIE
Wstałam zaskakująco wcześnie, a mianowicie o 9 choć była niedziela. Gdy tylko otworzyłam oczy złapał mnie niesamowity kac, zobaczyłam leżącego na materacu obok Łukasza. Drażnił się ze mną, miał koło siebie wodę, a mi tak strasznie chciało się pić.
- Daj łyka, człowieku chyba umieram. - powiedziałam zaspanym głosem.
- Ups. - odpowiedział krótko wypijając całą wodę do końca.
- Dzięki, zawsze można na ciebie liczyć.
- No idź na dół, niech rodzice zobaczą w jakim super stanie jesteś. - powiedział szyderczo.
- Wiesz co, odwal się to nie śmieszne, jak masz zamiar tak gadać to nic nie mów.
- To może dziś na spokojnie mi powiesz gdzie wczoraj tak zabalowałaś?
- Nie twoja sprawa, idę do łazienki jak rodzice będą się pytać - wczoraj byliśmy razem.
- Masz szczęście, że jestem super brat i ostatni raz ci pomogę.
- Dzięki. - powiedziałam wymuszając uśmiech.
Zobaczyłam 3 nieodebrane połączenia na komórce i 5 smsów od Kayo. Pisał, żebym jak najszybciej przyszła do namiotu, że to ważne. Wystraszyłam się, nie miałam pojęcia o co chodzi, ogarnęłam się i wybiegłam mówiąc wszystkim, że idę się przewietrzyć.
Już miałam wchodzić do lasu, gdy usłyszałam głośny krzyk Kuby. Wystraszyłam się, napisałam smsa do Łukasza żeby tu przyszedł, za 5 minut był na miejscu.
- Co chciałaś? O tej porze mnie wyrywasz z domu, więc zgaduję, że to coś ważnego.
- Błagam pomóż mi, kolega z którym wczoraj byłam napisał mi dziś smsa, że mam jak najszybciej iść do niego do lasu, ma tam rozbity namiot, usłyszałam jego krzyk gdzieś w lesie, boję się tam sama iść, błagam pomóż. - mówiłam wystraszona, cała się trzęsłam, bałam o Kubę.
- Zostań tu, poszukam go i postaram się jak najszybciej wrócić.
- Nie! Zaprowadzę cię, wiem gdzie jest ten namiot. Chodź za mną.
Wbiegliśmy w las w stronę namiotu. Gdy byliśmy już na miejscu, zobaczyłam zniszczony namiot i siedzącego obok wkurzonego Kubę.
- Kayo, co się stało, krzyczałeś, jejku wszystko w porządku, o co chodzi?!
- Ja... Kto to jest? - spytał patrząc na Łukasza.
- Jestem jej bratem, możesz odpowiedzieć na pytanie, co się tu stało?
- Ola, wyjeżdżam, wyprowadzam się. Ojciec mnie znalazł, zniszczył to miejsce, powiedział, że wywiezie mnie pod Kraków do jakiejś rodziny, co ja mam robić? Nie wytrzymam bez ciebie, pomóż mi, błagam.
- Co? Nie to niemożliwe, nigdzie nie jedziesz, nie możesz! Nie zostawiaj mnie, Kuba proszę, nie rób mi tego! - krzyczałam głośno, przytulając się do niego.
- Ee.. Mogę się wtrącić? To wy jesteście parą zgaduję, a to jakieś wasze miejsce spotkań, tak?
- Tak.. Łukasz pomóż mi, nam. On nie może wyjechać, kocham go. Bez niego nic nie ma sensu, przecież to on się mną zajął, przez te dni z nim wszystko było łatwiejsze, zrozum to. - spojrzałam na brata błagalnym wzrokiem.
- Ale co ja mam zrobić? Czemu nie możesz wrócić do domu i tam mieszkać? - spytał Kubę.
- Ojciec.. Znęca się nade mną, nienawidzi mnie, nie wytrzymam z nim.
- Czemu nie pójdziesz z tym na policję?
- Bo wsadzą mnie do domu dziecka, nie rozumiesz? Tu było mi dobrze..
- Każdy potrzebuje dachu nad głową, pomyśl nad tym. Może ten wyjazd dobrze ci zrobi, ja spadam a wy kombinujcie dalej, powodzenia.
- Powaliło cię? Nie wytrzymam bez niego, nic nie rozumiesz, pomyśl że to ty musisz się rozstać z Elą, ja tego nie zniosę, nie ma opcji.
- Róbcie co chcecie, cześć.
- Miło było poznać.. - powiedział Kuba z lekko ironicznym tonem.
- Co my teraz zrobimy? Nie masz tutaj żadnej rodziny?
- Mam ciocię 3 km stąd, nie byłem u niej od wieków, nie wiem czy się zgodzi żebym u niej został, tato może mnie znaleźć i zrobić krzywdę, boję się wszystkiego. Nie chcę cię stracić. - powiedział całując mocno.
- Kocham cię, przejdziemy przez to razem.
- Ja ciebie też, damy radę, kto jak nie my...
Siedzieliśmy tak wtuleni w siebie w ciszy, gdy nagle usłyszeliśmy czyjeś kroki.
- Ola.. Ola! Uciekaj stąd, to pewnie mój tato, on nie może cie zobaczyć, zrobi ci krzywdę! Uciekaj!
Pobiegłam najszybciej jak mogłam w drugą stronę, w pewnym momencie się zatrzymałam, schowałam w krzakach i obserwowałam co będzie się działo przy namiocie. Zobaczyłam jak Kuba wstaje i z kimś się wita, nie widziałam dokładnie twarzy, na początku myślałam, że to jego mama, ale to był ktoś młody, jakaś dziewczyna. Kuba poszedł z nią widocznie zadowolony, odeszli w stronę ulicy. Kto to był? Miałam iść stamtąd, a potem napisać do Kuby kim była ta dziewczyna, ale wolałam sama to zobaczyć i zaczęłam ich śledzić, poszłam za nimi. Zobaczyłam jak siadają na ławce w pobliskim parku, długo gadali, ja chowałam się za budką z fast foodami. W końcu poszli do Kuby do domu i tyle ich widziałam. Długo zastanawiałam się kto to był, czy Kayo wiedział, że to ona przyjdzie i dlatego mnie wygonił? Pobiegłam ze łzami w oczach do domu, wyłączyłam telefon i wbiegłam na górę do pokoju.
- Młoda, czemu płaczesz? - spytał zmartwiony Łukasz siadając koło mnie.
- Błagam, proszę zabierz mnie ze sobą, nie chcę tu być, chcę z tym skończyć, zabierz mnie do babci, proszę! - krzyczałam przytulona do niego płacząc głośno.
- Co się stało? Masz szkołę, nie możesz jej zawalać już w pierwszym roku, dasz radę, jesteś zbyt silna by się teraz poddać, słyszysz?!
- On kłamał, nie wyjeżdża, znalazł kogoś innego, chce się mnie pozbyć, oszukuje mnie, jestem naiwna i tyle. Nic nie ma sensu, nic. Jak mnie tu zostawisz to ja ucieknę, zabiję się rozumiesz?! Skończę ze sobą!
- Przestań! Mała, będzie dobrze, ej. Nie płacz, proszę. Ten drań nie zasługiwał na ciebie i nie mówię tego, bo każdy tak gada. Mówię to, bo prawda, jesteś super, a on jest gnojem, nic nie wartym. Tylko ten tydzień, potem wracasz do siebie i układasz sobie życie na nowo, bez niego. Okej?
- Dziękuję, co ja bym bez ciebie zrobiła. - powiedziałam próbując opanować płacz.
- Idę powiedzieć rodzicom o tym, że cię ze sobą zabieram, a ty się pakuj.
- Nie mów im tylko o Kubie, powiedz że chcę po prostu zobaczyć się z babcią i spędzić więcej czasu z tobą.
- Dobra, wracam za chwilę.
Włączyłam na chwilę telefon żeby sprawdzić czy Kayo coś napisał. Wysłał mi wiadomość "Dobrze, że tak szybko uciekłaś. Ojciec był bardziej wkurzony niż zawsze, myślałem że zaraz zrobi mi krzywdę. Dziś już raczej nie wyjdę, widzimy się jutro, przyjdę się pożegnać jak skończysz lekcje, kocham cię". Rozryczałam się. On naprawdę mnie oszukuje, jego słowa są puste. Wykorzystywał mnie. Dlaczego? Czemu ja?! Nie odpisałam mu, zaczęłam się pakować. 10 minut później przyszedł Łukasz.
- Zgodzili się, gotowa?
- Gotowa.
Poszliśmy spakowani na dół, pożegnaliśmy się z rodzicami i wsiedliśmy w taksówkę. 20 minut później byliśmy już u babci, była u niej Ela. Dawno jej nie widziałam. Przywitaliśmy się z nimi, babcia była mile zaskoczona tym, że przyjechałam. Pokazała mi mój pokój, powiedziałam, że jestem zmęczona, więc posłała mi łóżko i poszłam się położyć, dużo myślałam. Czemu kocham dalej kogoś kto mnie tak zranił? Nigdy nie czułam czegoś takiego.. Czułam się jak w filmie. Kuba dzwonił, pisał czemu nie odbieram, że się martwi.. Połamałam kartę, koniec. Zapomnę, dam radę. Muszę.
- Daj łyka, człowieku chyba umieram. - powiedziałam zaspanym głosem.
- Ups. - odpowiedział krótko wypijając całą wodę do końca.
- Dzięki, zawsze można na ciebie liczyć.
- No idź na dół, niech rodzice zobaczą w jakim super stanie jesteś. - powiedział szyderczo.
- Wiesz co, odwal się to nie śmieszne, jak masz zamiar tak gadać to nic nie mów.
- To może dziś na spokojnie mi powiesz gdzie wczoraj tak zabalowałaś?
- Nie twoja sprawa, idę do łazienki jak rodzice będą się pytać - wczoraj byliśmy razem.
- Masz szczęście, że jestem super brat i ostatni raz ci pomogę.
- Dzięki. - powiedziałam wymuszając uśmiech.
Zobaczyłam 3 nieodebrane połączenia na komórce i 5 smsów od Kayo. Pisał, żebym jak najszybciej przyszła do namiotu, że to ważne. Wystraszyłam się, nie miałam pojęcia o co chodzi, ogarnęłam się i wybiegłam mówiąc wszystkim, że idę się przewietrzyć.
Już miałam wchodzić do lasu, gdy usłyszałam głośny krzyk Kuby. Wystraszyłam się, napisałam smsa do Łukasza żeby tu przyszedł, za 5 minut był na miejscu.
- Co chciałaś? O tej porze mnie wyrywasz z domu, więc zgaduję, że to coś ważnego.
- Błagam pomóż mi, kolega z którym wczoraj byłam napisał mi dziś smsa, że mam jak najszybciej iść do niego do lasu, ma tam rozbity namiot, usłyszałam jego krzyk gdzieś w lesie, boję się tam sama iść, błagam pomóż. - mówiłam wystraszona, cała się trzęsłam, bałam o Kubę.
- Zostań tu, poszukam go i postaram się jak najszybciej wrócić.
- Nie! Zaprowadzę cię, wiem gdzie jest ten namiot. Chodź za mną.
Wbiegliśmy w las w stronę namiotu. Gdy byliśmy już na miejscu, zobaczyłam zniszczony namiot i siedzącego obok wkurzonego Kubę.
- Kayo, co się stało, krzyczałeś, jejku wszystko w porządku, o co chodzi?!
- Ja... Kto to jest? - spytał patrząc na Łukasza.
- Jestem jej bratem, możesz odpowiedzieć na pytanie, co się tu stało?
- Ola, wyjeżdżam, wyprowadzam się. Ojciec mnie znalazł, zniszczył to miejsce, powiedział, że wywiezie mnie pod Kraków do jakiejś rodziny, co ja mam robić? Nie wytrzymam bez ciebie, pomóż mi, błagam.
- Co? Nie to niemożliwe, nigdzie nie jedziesz, nie możesz! Nie zostawiaj mnie, Kuba proszę, nie rób mi tego! - krzyczałam głośno, przytulając się do niego.
- Ee.. Mogę się wtrącić? To wy jesteście parą zgaduję, a to jakieś wasze miejsce spotkań, tak?
- Tak.. Łukasz pomóż mi, nam. On nie może wyjechać, kocham go. Bez niego nic nie ma sensu, przecież to on się mną zajął, przez te dni z nim wszystko było łatwiejsze, zrozum to. - spojrzałam na brata błagalnym wzrokiem.
- Ale co ja mam zrobić? Czemu nie możesz wrócić do domu i tam mieszkać? - spytał Kubę.
- Ojciec.. Znęca się nade mną, nienawidzi mnie, nie wytrzymam z nim.
- Czemu nie pójdziesz z tym na policję?
- Bo wsadzą mnie do domu dziecka, nie rozumiesz? Tu było mi dobrze..
- Każdy potrzebuje dachu nad głową, pomyśl nad tym. Może ten wyjazd dobrze ci zrobi, ja spadam a wy kombinujcie dalej, powodzenia.
- Powaliło cię? Nie wytrzymam bez niego, nic nie rozumiesz, pomyśl że to ty musisz się rozstać z Elą, ja tego nie zniosę, nie ma opcji.
- Róbcie co chcecie, cześć.
- Miło było poznać.. - powiedział Kuba z lekko ironicznym tonem.
- Co my teraz zrobimy? Nie masz tutaj żadnej rodziny?
- Mam ciocię 3 km stąd, nie byłem u niej od wieków, nie wiem czy się zgodzi żebym u niej został, tato może mnie znaleźć i zrobić krzywdę, boję się wszystkiego. Nie chcę cię stracić. - powiedział całując mocno.
- Kocham cię, przejdziemy przez to razem.
- Ja ciebie też, damy radę, kto jak nie my...
Siedzieliśmy tak wtuleni w siebie w ciszy, gdy nagle usłyszeliśmy czyjeś kroki.
- Ola.. Ola! Uciekaj stąd, to pewnie mój tato, on nie może cie zobaczyć, zrobi ci krzywdę! Uciekaj!
Pobiegłam najszybciej jak mogłam w drugą stronę, w pewnym momencie się zatrzymałam, schowałam w krzakach i obserwowałam co będzie się działo przy namiocie. Zobaczyłam jak Kuba wstaje i z kimś się wita, nie widziałam dokładnie twarzy, na początku myślałam, że to jego mama, ale to był ktoś młody, jakaś dziewczyna. Kuba poszedł z nią widocznie zadowolony, odeszli w stronę ulicy. Kto to był? Miałam iść stamtąd, a potem napisać do Kuby kim była ta dziewczyna, ale wolałam sama to zobaczyć i zaczęłam ich śledzić, poszłam za nimi. Zobaczyłam jak siadają na ławce w pobliskim parku, długo gadali, ja chowałam się za budką z fast foodami. W końcu poszli do Kuby do domu i tyle ich widziałam. Długo zastanawiałam się kto to był, czy Kayo wiedział, że to ona przyjdzie i dlatego mnie wygonił? Pobiegłam ze łzami w oczach do domu, wyłączyłam telefon i wbiegłam na górę do pokoju.
- Młoda, czemu płaczesz? - spytał zmartwiony Łukasz siadając koło mnie.
- Błagam, proszę zabierz mnie ze sobą, nie chcę tu być, chcę z tym skończyć, zabierz mnie do babci, proszę! - krzyczałam przytulona do niego płacząc głośno.
- Co się stało? Masz szkołę, nie możesz jej zawalać już w pierwszym roku, dasz radę, jesteś zbyt silna by się teraz poddać, słyszysz?!
- On kłamał, nie wyjeżdża, znalazł kogoś innego, chce się mnie pozbyć, oszukuje mnie, jestem naiwna i tyle. Nic nie ma sensu, nic. Jak mnie tu zostawisz to ja ucieknę, zabiję się rozumiesz?! Skończę ze sobą!
- Przestań! Mała, będzie dobrze, ej. Nie płacz, proszę. Ten drań nie zasługiwał na ciebie i nie mówię tego, bo każdy tak gada. Mówię to, bo prawda, jesteś super, a on jest gnojem, nic nie wartym. Tylko ten tydzień, potem wracasz do siebie i układasz sobie życie na nowo, bez niego. Okej?
- Dziękuję, co ja bym bez ciebie zrobiła. - powiedziałam próbując opanować płacz.
- Idę powiedzieć rodzicom o tym, że cię ze sobą zabieram, a ty się pakuj.
- Nie mów im tylko o Kubie, powiedz że chcę po prostu zobaczyć się z babcią i spędzić więcej czasu z tobą.
- Dobra, wracam za chwilę.
Włączyłam na chwilę telefon żeby sprawdzić czy Kayo coś napisał. Wysłał mi wiadomość "Dobrze, że tak szybko uciekłaś. Ojciec był bardziej wkurzony niż zawsze, myślałem że zaraz zrobi mi krzywdę. Dziś już raczej nie wyjdę, widzimy się jutro, przyjdę się pożegnać jak skończysz lekcje, kocham cię". Rozryczałam się. On naprawdę mnie oszukuje, jego słowa są puste. Wykorzystywał mnie. Dlaczego? Czemu ja?! Nie odpisałam mu, zaczęłam się pakować. 10 minut później przyszedł Łukasz.
- Zgodzili się, gotowa?
- Gotowa.
Poszliśmy spakowani na dół, pożegnaliśmy się z rodzicami i wsiedliśmy w taksówkę. 20 minut później byliśmy już u babci, była u niej Ela. Dawno jej nie widziałam. Przywitaliśmy się z nimi, babcia była mile zaskoczona tym, że przyjechałam. Pokazała mi mój pokój, powiedziałam, że jestem zmęczona, więc posłała mi łóżko i poszłam się położyć, dużo myślałam. Czemu kocham dalej kogoś kto mnie tak zranił? Nigdy nie czułam czegoś takiego.. Czułam się jak w filmie. Kuba dzwonił, pisał czemu nie odbieram, że się martwi.. Połamałam kartę, koniec. Zapomnę, dam radę. Muszę.
sobota, 7 czerwca 2014
Rozdział IV - PRZYJAZD BRATA I PĘDZENIE NA MOTORACH.
Poczułam jak coś łaskocze mnie po policzku, delikatnie otworzyłam oko i ujrzałam Kubę. Przeciągał palcem po mojej twarzy w górę i w dół. Gdy zobaczył, że się obudziłam, pocałował mnie w usta. Delikatnie. W oczach miał łzy. Jedna powoli zaczęła spływać, ale on nie dał jej dolecieć do końca i szybko ją przetarł. Wstając spojrzałam na jego rękę - była we krwi. Popatrzyłam mu w oczy.
- Przepraszam. - wyszeptał - Nie chciałem tego robić. Wstałem rano i zdałem sobie sprawę, że Ciebie nie będzie przy mnie cały czas. Masz szkołę, zależy ci na niej... Masz rodziców, swoje życie. Nie będziesz mogła tu ze mną zostać, a ja nie będę cię zatrzymywał.
Znowu zaczęły napływać mu łzy do oczu. Spuściłam wzrok, jeszcze nic do mnie nie docierało.
- To nie powód by znowu to robić... Skończ z tym, proszę. To nie zabawa, nie możesz się od tego uzależnić.
- Za późno. Dziś sobota, pójdziesz ze mną wieczorem kogoś poznać?
- Nie zmieniaj tematu! Jestem na ciebie zła i chcę iść do domu, która godzina?
- Nie wiem, nie wziąłem telefonu, a twój się rozładował.
- Co?! - krzyknęłam na całe gardło. - Mogła dzwonić do mnie mama, będzie się martwić..
- Odprowadzę cie. To jak będzie z wieczorem?
- Ok. Nie wiem, zadzwoń do mnie później to spytam rodziców i dam ci znać.
- Dobrze. - mówiąc to próbował mnie pocałować, ale się wyrwałam. Byłam wściekła.
Idąc do domu nie odezwaliśmy się do siebie nawet słowem. Co chwilę zerkałam na jego rękę, króra krwawiła. Próbował ją chować, ale czasami się zapominał. Szedł smutny. Co ja robię, przecież nie mogę teraz go zostawić. - pomyślałam. Zatrzymałam się. On odwrócił się w moją stronę i spojrzał na moją twarz.
- Idziesz? - powiedział cicho.
- Nie możemy tak... - rzekłam i wtuliłam się w niego płacząc.
- Wiem. Przepraszam Ohan, ja już jestem uzależniony od tego, nie mogę przestać. Każdy gorszy dzień powoduje, że znowu to robię.
- A.. - zrobiłam krok w tył. - mam o tym nikomu nie mówić, no nie? O nas i w ogóle.
- Ja się niczego nie wstydzę, chyba że ty tak, to zrozumiem.
- Okej. Pójdę już sama, wracaj do domu.
- W sensie, do namiotu?
- Do domu. Nie denerwuj mnie...
- Nie mam po co tam wracać.
- Kuba! Proszę cię, nie próbuj nawet iść znowu do lasu. Twoja mama się martwi, też bym tak miała na jej miejscu... Do zobaczenia. - pobiegłam do domu myśląc i zadając sobie w głowie pytanie. Co on we mnie widzi? Ja nie jestem taka jak on. On nie jest taki jak ja. Jesteśmy tak jakby razem, ale się nie znamy. Czy moje życie zmieni się przez niego? A może to jego życie zmieni się przeze mnie? Nie wiem, ale kocham go i chcę z nim być.
Zaszłam do domu, rodziców nie było. Zostawili tylko kartkę " jak wrócisz to pozmywaj naczynia i rozpal w kominku. Mama "
- AAAAAAAAAA!!! Ugh... - wrzasnęłam. Jak ja mam tego dość. Widzę ich tylko rano jak dobrze pójdzie przed wyjściem do szkoły i wieczorem po 22.00... Brakuje mi ich. Zapomniałam wspomnieć, że mam starszego brata - Łukasza. Ma 19 lat i gdy my wyjechaliśmy do Hiszpanii, on został u babci. Stwierdził, że i tak nie będą mieć dla niego tam czasu, a on nie chce się rozstawać ze znajomymi. Cały czas u niej mieszka, dokładnie 12 km od nas. Przyjeżdżał w weekendy, czasami rzadziej. Brakuje mi go, jak on odszedł wszystko się posypało, zostałam sama. Nigdy o tym nie myślałam jakoś szczególnie, teraz mnie coś naszło. Tęsknię za Łukaszem. Był.. Jest dla mnie bardzo ważny, on był przy mnie zawsze. Teraz mnie zawiódł, bo w ogóle przestał przyjeżdżać. Widziałam go ostatnio miesiąc temu, jak przyjechał prosić rodziców o trochę pieniędzy, bo babcia nie miała jak zapłacić za prąd. Posiedział godzinę i pojechał. Czasami mówi, że nie chce mieć z nami nic wspólnego, bo my już nie tworzymy zgranej rodziny. A mnie takie słowa bardzo bolą. Oddałabym wszystko, żeby znowu tu był. Dziś obiecał, że przyjedzie. Spojrzałam na zegar - była 11.20. On miał być o 17.00. Ogarnęłam dom, zrobiłam co miałam i położyłam się. Pisałam smsy z Kayo - oczywiście nie wrócił do domu. Zdenerwował mnie, więc przestałam mu odpisywać. Dzwonił. Wyłączyłam telefon. Zasnęłam.
Długo nie pospałam, bo rozległ się dzwonek do drzwi - to był on. Przyszedł z podbitym okiem i ze łzami w oczach. Pierwsze co pomyślałam, to że jest tak samo emocjonalny jak ja - no bo ja też bardzo często płaczę.
- Jezu co ci się stało... - spytałam.
- Mogę wejść? Jesteś sama? - spytał niepewnie drżącym głosem.
- Tak, rodzice wracają późnym wieczorem. - powiedziałam cicho wskazując, żeby wszedł do środka. - Teraz mów co ci się stało, kto to zrobił?
- Hm.. Kazałaś mi wrócić do domu. - Zaczął, a ja zaprosiłam go do mnie do pokoju i usiedliśmy koło siebie na łóżku. - Ojciec stwierdził, że trzeba mnie krótko trzymać, krzyczał że jak jeszcze raz nie wrócę na noc do domu to mnie z niego wyrzuci. Mamy nie było, kazał mi przeprosić. Powiedziałem, że dłużej nie wytrzymam w tej patologii, a on... - Kuba przetarł łzę i ciągnął dalej. - Krzyknął, że jestem niewdzięcznikiem, po czym... Sama widzisz.
Szybko go przytuliłam i zaczęłam płakać. Płakaliśmy razem. Wtuleni w siebie z całych sił. Położyliśmy się i zasnęliśmy. Gdy się obudziłam, zobaczyłam jak Kuba siedzi koło mnie uśmiechnięty. Powiedział, że dawno nikogo tak bardzo nie kochał jak mnie. Odwzajemniłam uśmiech.
- Oboje kochamy płakać i spać - zaśmiał się. - Mamy tyle wspólnego.
- Tak, to prawda. Przepraszam... Nie powinnam ci kazać wracać do domu, to moja wina. - Poszliśmy do kuchni, ja wyjęłam apteczkę i przemyłam mu oko.
- Przestań, nawet tak nie mów. - pocałował mnie w czoło.
- Ile miłości - powiedziałam śmiejąc się.
Zjedliśmy kanapki i poszliśmy z powrotem do mnie do pokoju. położyłam się, a on usiadł koło mnie. Pochylił się i wyszeptał:
- Jestem szczęśliwy z tobą. Chcę, żebyś kogoś dziś poznała. Pójdziesz ze mną o 19 pod w takie jedno miejsce?
Wstałam i odpowiedziałam mu:
- Jakoś o 17.00 przyjeżdża mój brat, cholera. W sumie posiedzę z nim i będę mogła iść.
- Nie chcę ci psuć planów.
- Nie psujesz. - powiedziałam uśmiechając się.
Siedzieliśmy, żartowaliśmy, śmialiśmy się... O 15 Kuba powiedział, że będzie spadał, odprowadziłam go i zaczęłam robić coś na obiad na przyjazd brata.
Wszystko było gotowe, Łukasz zapukał do drzwi po czym wszedł, a ja rzuciłam mu się na szyję.
- Tak strasznie tęskniłam...
- Ja też - powiedział i objął mnie mocno.
- Na ile przyjechałeś? - spytałam i zaprowadziłam go do kuchni na obiad.
- O jak ładnie to wygląda, zgłodniałem trochę, a tu ślinka cieknie na sam widok. Jutro wracam, w poniedziałek szkoła.
- Mhm.. Czemu tak długo cię nie było?
- Dużo nauki. Ostatni rok, wiesz jak jest. Jemy?
- Tak, nakładaj sobie ja muszę zadzwonić.
- Okej.
Dostałam od taty smsa żeby zadzwonić do niego, jak Łukasz przyjedzie. Pogadałam z nim chwilę, powiedział żeby go zatrzymać zanim oni wrócą (czyli coś koło 23.00), a ja uspokoiłam go, że brat zostaje do jutra.
- Siostra, dawno nie jadłam tak dobrego obiadu.
- Dzięki, a teraz opowiadaj. Co tam u ciebie?
- No wiesz, po staremu. Babcia kazała Cię pozdrowić, prosiła żebyś przyjechała do niej na któryś weekend.
- Spoko, może na następny jak się uda odwiedzę was.
- Okej, a co u ciebie?
Hmm. Powiedzieć mu o Kubie?
- Też po staremu, wiesz. Szkoła dom szkoła dom.
- A masz tam kogoś na oku? - spytał drwiąco.
- Może i mam, a jak tam u ciebie sprawy miłosne? - powiedziałam szybko zmieniając temat żeby nie musieć opowiadać o Kayo, zaraz chciałby go poznać, wiem jaki Łukasz potrafi być wścibski.
- Czyli masz, a u mnie się nic nie zmieniło, dalej jestem z Elą i dobrze nam razem. Planujemy razem zamieszkać, jakieś małe mieszkanko w bloku. Wiesz, tutaj w Warszawie, tylko bliżej centrum.
- Ooo, super. Może częściej będziesz nas odwiedzał.
- Wiesz... nie stałoby się nic, gdybyście to wy raz na jakiś czas do nas zawitali..
- Łatwo ci mówić, rodziców nie ma w domu od rana do wieczora, a samej mnie nie puszczą...
- Czyli nic się nie zmieniło.
- Nie, stare biedy.
Pogadaliśmy jeszcze chwile, Łukasz się rozpakował, a ja szybko zadzwoniłam do Kayo, żeby po mnie przyszedł. Łukasz poszedł spotkać się z przyjaciółmi z dawnych lat, a ja wyszłam na ulice, gdzie czekał na mnie Kuba z jakimś chłopakiem.
- Hej mała. - powiedział całując mnie. Czemu "mała"? Nigdy tak do mnie nie mówił, dziwne...
- Siema.
- To jest Rafał - rzekł wskazując na dziwnego typa stojącego koło Kuby i opierającego sie o motor. - A to Ola - pokazał na mnie.
- Cześć - powiedział uśmiechając się.
- No hej. - odpowiedziałam starając się ukryć zaskoczenie.
- Dobra, to jedziemy? - spytał Rafał.
- Tak. Ola pojedziesz z nim? Ja nie mam odpowiedniego sprzętu żeby kogoś wieźć.
- Co? Nie mówiłeś nic o motorach. - spytałam nie kryjąc zdziwienia. Od zawsze pasjonowałam się motorami itd. ale to byłby mój pierwszy raz, kiedy będę nim jechać.
- Bo to miała być niespodzianka - powiedział kolega Kuby wskazując na motor.
Wsiadłam na niego i założyłam kask. Rafał usiadł przede mną i kazał mi się go mocno trzymać. Kayo już ruszył, ale my szybko go dogoniliśmy. Spojrzałam z jaką prędkością jedziemy. 140 km/h. Szybkość z jaką pędziliśmy rosła. Jechaliśmy tak z 10 - 15 minut, po czym zaczęliśmy zwalniać. Całkowicie zatrzymaliśmy się nad jakimś jeziorem, gdzie paliło się ognisko. Stała przy nim młoda blondynka o długich włosach. Rafał podszedł do niej i powiedział coś na ucho, a Kuba krzyknął:
- Dobra robota!
- Wiem, ale dzięki - odpowiedziała rozbawiona dziewczyna.
Kim ona jest? Kim jest Rafał? Czemu Kuba mnie tu przywiózł? A właściwie jego przyjaciel...
Kayo podszedł do dziewczyny i przytulił się do niej na przywitanie. Nie ukrywam, zabolało mnie to, ale cóż.
Podeszłam do niej i powiedziałam:
- Sama to rozpaliłaś? Jest ogromne. Jak tu ładnie. A może się przedstawię. Jestem Ola, ale możesz mi mówić Ohan.
- Wiem kim jesteś stara, Kubuś mi tyle o tobie opowiadał! Ja jestem Agnieszka i tak, sama to rozpaliłam.
- O. A ty jesteś... Siostrą Kuby? Przyjaciółką?
- Dziewczyną Rafała. Nic o mnie nie mówili? Typowe. - powiedziała uśmiechnięta. Była na prawdę ładna, miała duże, okrągłe oczy, była wysoka i miała świetną figurę. Wydawała się na prawdę miła i fajna.
- Baby, zapraszamy na kiełbaski! - zawołał Rafał. Chyba wszyscy tam byli już pełnoletni, tylko ja taka młoda... Poszłam coś zjeść, a oni nalewali sobie nawzajem piwa do plastikowych kubków. Nie ukrywam, że zdarzało mi się sporo razy upić, zapalić itd. ale nie popieram tego i nie lubię jak inni to robią, wtedy przychodzą im do głowy różne głupstwa.
- Ola, a ty nie pijesz z nami? - spytała Aga.
- Ona nie może, nie ma 18 lat. - oznajmił spokojnie Kuba.
- Może ja sama zadecyduję? Nie traktujcie mnie błagam jak dziecko. Nie zdarzało wam się w moim wieku wypić? No właśnie - powiedziałam niby z uśmiechem, ale byłam zła i rozczarowana.
Nalali mi do kubka trochę piwa i powiedzieli, że jest im głupio.
- Nic się nie stało. - powiedziałam.
Bawiliśmy się świetnie, nie chciałam wracać, ale mogli się już niepokoić, więc koło 24 wróciliśmy do domów. Rodzice nie wyczuli, że piłam. Za to Łukasz, który spał u mnie na podłodze, wyczuł i zrobił mi awanturę. Zaczęłam żałować, że to zrobiłam, ale nie dałam tego po sobie poznać i poszłam spać myśląc, kim była tajemnicza para i skąd Kuba ich znał... Zawsze wydawało mi się, że podobnie do mnie nie miał nikogo bliskiego i zawsze trzymał się sam, a tu proszę. Dostałam smsa od Kuby o treści: "dobranoc Ohan, tęsknię".
Nie mogłam doczekać się kolejnego dnia z nim.
- Przepraszam. - wyszeptał - Nie chciałem tego robić. Wstałem rano i zdałem sobie sprawę, że Ciebie nie będzie przy mnie cały czas. Masz szkołę, zależy ci na niej... Masz rodziców, swoje życie. Nie będziesz mogła tu ze mną zostać, a ja nie będę cię zatrzymywał.
Znowu zaczęły napływać mu łzy do oczu. Spuściłam wzrok, jeszcze nic do mnie nie docierało.
- To nie powód by znowu to robić... Skończ z tym, proszę. To nie zabawa, nie możesz się od tego uzależnić.
- Za późno. Dziś sobota, pójdziesz ze mną wieczorem kogoś poznać?
- Nie zmieniaj tematu! Jestem na ciebie zła i chcę iść do domu, która godzina?
- Nie wiem, nie wziąłem telefonu, a twój się rozładował.
- Co?! - krzyknęłam na całe gardło. - Mogła dzwonić do mnie mama, będzie się martwić..
- Odprowadzę cie. To jak będzie z wieczorem?
- Ok. Nie wiem, zadzwoń do mnie później to spytam rodziców i dam ci znać.
- Dobrze. - mówiąc to próbował mnie pocałować, ale się wyrwałam. Byłam wściekła.
Idąc do domu nie odezwaliśmy się do siebie nawet słowem. Co chwilę zerkałam na jego rękę, króra krwawiła. Próbował ją chować, ale czasami się zapominał. Szedł smutny. Co ja robię, przecież nie mogę teraz go zostawić. - pomyślałam. Zatrzymałam się. On odwrócił się w moją stronę i spojrzał na moją twarz.
- Idziesz? - powiedział cicho.
- Nie możemy tak... - rzekłam i wtuliłam się w niego płacząc.
- Wiem. Przepraszam Ohan, ja już jestem uzależniony od tego, nie mogę przestać. Każdy gorszy dzień powoduje, że znowu to robię.
- A.. - zrobiłam krok w tył. - mam o tym nikomu nie mówić, no nie? O nas i w ogóle.
- Ja się niczego nie wstydzę, chyba że ty tak, to zrozumiem.
- Okej. Pójdę już sama, wracaj do domu.
- W sensie, do namiotu?
- Do domu. Nie denerwuj mnie...
- Nie mam po co tam wracać.
- Kuba! Proszę cię, nie próbuj nawet iść znowu do lasu. Twoja mama się martwi, też bym tak miała na jej miejscu... Do zobaczenia. - pobiegłam do domu myśląc i zadając sobie w głowie pytanie. Co on we mnie widzi? Ja nie jestem taka jak on. On nie jest taki jak ja. Jesteśmy tak jakby razem, ale się nie znamy. Czy moje życie zmieni się przez niego? A może to jego życie zmieni się przeze mnie? Nie wiem, ale kocham go i chcę z nim być.
Zaszłam do domu, rodziców nie było. Zostawili tylko kartkę " jak wrócisz to pozmywaj naczynia i rozpal w kominku. Mama "
- AAAAAAAAAA!!! Ugh... - wrzasnęłam. Jak ja mam tego dość. Widzę ich tylko rano jak dobrze pójdzie przed wyjściem do szkoły i wieczorem po 22.00... Brakuje mi ich. Zapomniałam wspomnieć, że mam starszego brata - Łukasza. Ma 19 lat i gdy my wyjechaliśmy do Hiszpanii, on został u babci. Stwierdził, że i tak nie będą mieć dla niego tam czasu, a on nie chce się rozstawać ze znajomymi. Cały czas u niej mieszka, dokładnie 12 km od nas. Przyjeżdżał w weekendy, czasami rzadziej. Brakuje mi go, jak on odszedł wszystko się posypało, zostałam sama. Nigdy o tym nie myślałam jakoś szczególnie, teraz mnie coś naszło. Tęsknię za Łukaszem. Był.. Jest dla mnie bardzo ważny, on był przy mnie zawsze. Teraz mnie zawiódł, bo w ogóle przestał przyjeżdżać. Widziałam go ostatnio miesiąc temu, jak przyjechał prosić rodziców o trochę pieniędzy, bo babcia nie miała jak zapłacić za prąd. Posiedział godzinę i pojechał. Czasami mówi, że nie chce mieć z nami nic wspólnego, bo my już nie tworzymy zgranej rodziny. A mnie takie słowa bardzo bolą. Oddałabym wszystko, żeby znowu tu był. Dziś obiecał, że przyjedzie. Spojrzałam na zegar - była 11.20. On miał być o 17.00. Ogarnęłam dom, zrobiłam co miałam i położyłam się. Pisałam smsy z Kayo - oczywiście nie wrócił do domu. Zdenerwował mnie, więc przestałam mu odpisywać. Dzwonił. Wyłączyłam telefon. Zasnęłam.
Długo nie pospałam, bo rozległ się dzwonek do drzwi - to był on. Przyszedł z podbitym okiem i ze łzami w oczach. Pierwsze co pomyślałam, to że jest tak samo emocjonalny jak ja - no bo ja też bardzo często płaczę.
- Jezu co ci się stało... - spytałam.
- Mogę wejść? Jesteś sama? - spytał niepewnie drżącym głosem.
- Tak, rodzice wracają późnym wieczorem. - powiedziałam cicho wskazując, żeby wszedł do środka. - Teraz mów co ci się stało, kto to zrobił?
- Hm.. Kazałaś mi wrócić do domu. - Zaczął, a ja zaprosiłam go do mnie do pokoju i usiedliśmy koło siebie na łóżku. - Ojciec stwierdził, że trzeba mnie krótko trzymać, krzyczał że jak jeszcze raz nie wrócę na noc do domu to mnie z niego wyrzuci. Mamy nie było, kazał mi przeprosić. Powiedziałem, że dłużej nie wytrzymam w tej patologii, a on... - Kuba przetarł łzę i ciągnął dalej. - Krzyknął, że jestem niewdzięcznikiem, po czym... Sama widzisz.
Szybko go przytuliłam i zaczęłam płakać. Płakaliśmy razem. Wtuleni w siebie z całych sił. Położyliśmy się i zasnęliśmy. Gdy się obudziłam, zobaczyłam jak Kuba siedzi koło mnie uśmiechnięty. Powiedział, że dawno nikogo tak bardzo nie kochał jak mnie. Odwzajemniłam uśmiech.
- Oboje kochamy płakać i spać - zaśmiał się. - Mamy tyle wspólnego.
- Tak, to prawda. Przepraszam... Nie powinnam ci kazać wracać do domu, to moja wina. - Poszliśmy do kuchni, ja wyjęłam apteczkę i przemyłam mu oko.
- Przestań, nawet tak nie mów. - pocałował mnie w czoło.
- Ile miłości - powiedziałam śmiejąc się.
Zjedliśmy kanapki i poszliśmy z powrotem do mnie do pokoju. położyłam się, a on usiadł koło mnie. Pochylił się i wyszeptał:
- Jestem szczęśliwy z tobą. Chcę, żebyś kogoś dziś poznała. Pójdziesz ze mną o 19 pod w takie jedno miejsce?
Wstałam i odpowiedziałam mu:
- Jakoś o 17.00 przyjeżdża mój brat, cholera. W sumie posiedzę z nim i będę mogła iść.
- Nie chcę ci psuć planów.
- Nie psujesz. - powiedziałam uśmiechając się.
Siedzieliśmy, żartowaliśmy, śmialiśmy się... O 15 Kuba powiedział, że będzie spadał, odprowadziłam go i zaczęłam robić coś na obiad na przyjazd brata.
Wszystko było gotowe, Łukasz zapukał do drzwi po czym wszedł, a ja rzuciłam mu się na szyję.
- Tak strasznie tęskniłam...
- Ja też - powiedział i objął mnie mocno.
- Na ile przyjechałeś? - spytałam i zaprowadziłam go do kuchni na obiad.
- O jak ładnie to wygląda, zgłodniałem trochę, a tu ślinka cieknie na sam widok. Jutro wracam, w poniedziałek szkoła.
- Mhm.. Czemu tak długo cię nie było?
- Dużo nauki. Ostatni rok, wiesz jak jest. Jemy?
- Tak, nakładaj sobie ja muszę zadzwonić.
- Okej.
Dostałam od taty smsa żeby zadzwonić do niego, jak Łukasz przyjedzie. Pogadałam z nim chwilę, powiedział żeby go zatrzymać zanim oni wrócą (czyli coś koło 23.00), a ja uspokoiłam go, że brat zostaje do jutra.
- Siostra, dawno nie jadłam tak dobrego obiadu.
- Dzięki, a teraz opowiadaj. Co tam u ciebie?
- No wiesz, po staremu. Babcia kazała Cię pozdrowić, prosiła żebyś przyjechała do niej na któryś weekend.
- Spoko, może na następny jak się uda odwiedzę was.
- Okej, a co u ciebie?
Hmm. Powiedzieć mu o Kubie?
- Też po staremu, wiesz. Szkoła dom szkoła dom.
- A masz tam kogoś na oku? - spytał drwiąco.
- Może i mam, a jak tam u ciebie sprawy miłosne? - powiedziałam szybko zmieniając temat żeby nie musieć opowiadać o Kayo, zaraz chciałby go poznać, wiem jaki Łukasz potrafi być wścibski.
- Czyli masz, a u mnie się nic nie zmieniło, dalej jestem z Elą i dobrze nam razem. Planujemy razem zamieszkać, jakieś małe mieszkanko w bloku. Wiesz, tutaj w Warszawie, tylko bliżej centrum.
- Ooo, super. Może częściej będziesz nas odwiedzał.
- Wiesz... nie stałoby się nic, gdybyście to wy raz na jakiś czas do nas zawitali..
- Łatwo ci mówić, rodziców nie ma w domu od rana do wieczora, a samej mnie nie puszczą...
- Czyli nic się nie zmieniło.
- Nie, stare biedy.
Pogadaliśmy jeszcze chwile, Łukasz się rozpakował, a ja szybko zadzwoniłam do Kayo, żeby po mnie przyszedł. Łukasz poszedł spotkać się z przyjaciółmi z dawnych lat, a ja wyszłam na ulice, gdzie czekał na mnie Kuba z jakimś chłopakiem.
- Hej mała. - powiedział całując mnie. Czemu "mała"? Nigdy tak do mnie nie mówił, dziwne...
- Siema.
- To jest Rafał - rzekł wskazując na dziwnego typa stojącego koło Kuby i opierającego sie o motor. - A to Ola - pokazał na mnie.
- Cześć - powiedział uśmiechając się.
- No hej. - odpowiedziałam starając się ukryć zaskoczenie.
- Dobra, to jedziemy? - spytał Rafał.
- Tak. Ola pojedziesz z nim? Ja nie mam odpowiedniego sprzętu żeby kogoś wieźć.
- Co? Nie mówiłeś nic o motorach. - spytałam nie kryjąc zdziwienia. Od zawsze pasjonowałam się motorami itd. ale to byłby mój pierwszy raz, kiedy będę nim jechać.
- Bo to miała być niespodzianka - powiedział kolega Kuby wskazując na motor.
Wsiadłam na niego i założyłam kask. Rafał usiadł przede mną i kazał mi się go mocno trzymać. Kayo już ruszył, ale my szybko go dogoniliśmy. Spojrzałam z jaką prędkością jedziemy. 140 km/h. Szybkość z jaką pędziliśmy rosła. Jechaliśmy tak z 10 - 15 minut, po czym zaczęliśmy zwalniać. Całkowicie zatrzymaliśmy się nad jakimś jeziorem, gdzie paliło się ognisko. Stała przy nim młoda blondynka o długich włosach. Rafał podszedł do niej i powiedział coś na ucho, a Kuba krzyknął:
- Dobra robota!
- Wiem, ale dzięki - odpowiedziała rozbawiona dziewczyna.
Kim ona jest? Kim jest Rafał? Czemu Kuba mnie tu przywiózł? A właściwie jego przyjaciel...
Kayo podszedł do dziewczyny i przytulił się do niej na przywitanie. Nie ukrywam, zabolało mnie to, ale cóż.
Podeszłam do niej i powiedziałam:
- Sama to rozpaliłaś? Jest ogromne. Jak tu ładnie. A może się przedstawię. Jestem Ola, ale możesz mi mówić Ohan.
- Wiem kim jesteś stara, Kubuś mi tyle o tobie opowiadał! Ja jestem Agnieszka i tak, sama to rozpaliłam.
- O. A ty jesteś... Siostrą Kuby? Przyjaciółką?
- Dziewczyną Rafała. Nic o mnie nie mówili? Typowe. - powiedziała uśmiechnięta. Była na prawdę ładna, miała duże, okrągłe oczy, była wysoka i miała świetną figurę. Wydawała się na prawdę miła i fajna.
- Baby, zapraszamy na kiełbaski! - zawołał Rafał. Chyba wszyscy tam byli już pełnoletni, tylko ja taka młoda... Poszłam coś zjeść, a oni nalewali sobie nawzajem piwa do plastikowych kubków. Nie ukrywam, że zdarzało mi się sporo razy upić, zapalić itd. ale nie popieram tego i nie lubię jak inni to robią, wtedy przychodzą im do głowy różne głupstwa.
- Ola, a ty nie pijesz z nami? - spytała Aga.
- Ona nie może, nie ma 18 lat. - oznajmił spokojnie Kuba.
- Może ja sama zadecyduję? Nie traktujcie mnie błagam jak dziecko. Nie zdarzało wam się w moim wieku wypić? No właśnie - powiedziałam niby z uśmiechem, ale byłam zła i rozczarowana.
Nalali mi do kubka trochę piwa i powiedzieli, że jest im głupio.
- Nic się nie stało. - powiedziałam.
Bawiliśmy się świetnie, nie chciałam wracać, ale mogli się już niepokoić, więc koło 24 wróciliśmy do domów. Rodzice nie wyczuli, że piłam. Za to Łukasz, który spał u mnie na podłodze, wyczuł i zrobił mi awanturę. Zaczęłam żałować, że to zrobiłam, ale nie dałam tego po sobie poznać i poszłam spać myśląc, kim była tajemnicza para i skąd Kuba ich znał... Zawsze wydawało mi się, że podobnie do mnie nie miał nikogo bliskiego i zawsze trzymał się sam, a tu proszę. Dostałam smsa od Kuby o treści: "dobranoc Ohan, tęsknię".
Nie mogłam doczekać się kolejnego dnia z nim.
piątek, 16 maja 2014
Rozdział III - PRZYPADEK?
Następnego dnia nie poszłam do szkoły, na prawdę się go bałam. Nie wiem co się ze mną działo, siedziałam i płakałam. Nie potrafiłam powstrzymać emocji, rodzicom mówiłam, że się źle czuję. Chyba uwierzyli, spałam do 14, gdy nagle zadzwonił telefon. Nieznany numer, co oni ode mnie chcą, kto to? - pomyślałam.
Odebrałam.
- Halo? Kto mówi? - spytałam niepewnie.
Słyszałam dyszenie.
- Halo? Bo się rozłączę! - krzyknęłam.
- Ciii, za 15 minut koło ''tajemniczej drogi w las''. - odpowiedział nieznajomy głos po czym się rozłączył. Od razu poznałam, że to Kuba. Nie chciałam w to wierzyć, przecież nie pójdę, nie wiem co on chce. Może myśli, że komuś to powiedziałam o naszym spotkaniu i chce mi zrobić krzywdę. Wyłączyłam telefon na wypadek gdyby dzwonił. Nagle pełno pytań w głowie. Co chce? Skąd ma mój numer? Co to ta ''tajemnicza droga w las''? Uspokoiłam się, a przynajmniej próbowałam. Wstałam, nałożyłam skórzaną kurtkę i przypominając sobie, że ta cała droga to te miejsce gdzie go widziałam, wtedy kiedy nagle uciekł w tajemniczy sposób, wyszłam z domu. Poszłam w to miejsce, zobaczyłam Kayo, szedł w moją stronę z lekkim, tajemniczym uśmieszkiem.
- Co chciałeś? - powiedziałam cicho patrząc w dół.
- Spotkać się, chodź. - odpowiedział szorstko
- Nigdzie z tobą nie idę, czego ode mnie chcesz? Nikomu nic nie powiedziałam, daj mi spokój, proszę.
- Wiem, że nie powiedziałaś, inaczej nie byłbym taki miły. Chodź. - odpowiedział idąc w las.
Nie potrafię powiedzieć co się ze mną działo, poszłam za nim. Co jest? Jestem właśnie z tajemniczym typem sama w ciemnym, ogromnym lesie. Ledwo przechodziłam przez te wszystkie krzaki, a on widocznie nie miał zamiaru na mnie czekać. Jeszcze miesiąc temu nie spojrzałabym mu nawet w oczy. Zobaczyłam namiot - wszystko jasne, śpi tu. Dlatego go nie ma w domu. Jednak pewna rzecz nie dawała mi spokoju - co ja tu robię? Czemu mnie tu przyprowadził? Zatrzymał się koło namiotu, odwrócił się w moją stronę, podszedł kawałek i popatrzył mi w oczy. Miał piękne spojrzenie, tajemnicze. Przestałam się bać, czułam się szczęśliwa. Wszystko stało się jasne - on mi się spodobał. Był inny. Nie bał się niczego. Nawet w połowie nie przypominał tych chłopaków, którzy nawet nie pomyśleli by, że mogą nocować w ciemnym lesie poza domem w namiocie. Odwrócił się, otworzył wejście do namiotu i znaczącym gestem pokazał mi, żebym weszła do środka. Nie wahałam się specjalnie. W środku było kilka koców, pudełko żyletek i torba z jedzeniem i ciuchami. Spojrzał na mnie, po czym wziął jedną z kilku żyletek i wbił w skórę. Tym razem coś mi podpowiedziało, że nie mogę mu na to pozwolić. Nie tak jak wtedy na cmentarzu. Złapałam go za rękę w której miał żyletkę. Drugą ręką złapałam rękę. Dotykałam do miejsca, z którego płynęła krew. Nie obrzydzało mnie to. Poczułam jego zimne, suche usta dotykające do moich. Stało się - pocałował mnie.
- Nie tnij się. - poprosiłam. Łzy napłynęły mi do oczu, a on je wytarł uśmiechając się. Był to szczery uśmiech, mogłam z niego wiele odczytać.
- Przytul mnie - poprosił. Zaraz zaraz... On płakał, widziałam łzy! Nawet przez chwile nie myślałam o tym, żeby uciekać. Czułam się tu tak dobrze, nie chcę wracać. Nie chcę.. Wtuliłam się w niego, było mi ciepło, a on szlochał mówiąc:
- Nawet nie wiesz jak brakuje mi ciepła i miłości, nie jestem bezdusznym stworzeniem. Jestem człowiekiem, który miał w życiu pod górkę i który już dalej tak nie chce.
- Cii.. Nie płacz, proszę. Już dobrze, jestem tu i zawsze będę... - Nie wiedziałam co się ze mną dzieje. Co ja mówię. Nie znam go. Wiem tylko tyle, że mieszka w lesie i ma na imię Kuba.
- Nie wiesz co mówisz. Wtedy na cmentarzu też nie wiedziałaś co mówisz - jesteś taka jak ja. Nie możesz być zawsze, bo mnie niedługo nie będzie... Ale teraz jestem i jest mi dobrze.
- Co? - odsunęłam się od niego. - Co masz na myśli?
- Kiedyś może się dowiesz, teraz cieszmy się chwilą, Ohan. - powiedział ze smutkiem w głosie.
Czułam się bardzo dziwnie, co się stało? O co chodzi? Co ja własnie robię?
- Kayo.. Skąd to się wzięło? Zawsze mnie to zastanawiało. spytałam niepewnie.
- Kuba - Kaba, bo tak mówiła do nie babcia - młodszej siostrze kojarzyło się to z postacią z bajki - lwicą Kayą, więc mówiła do mnie Kaya, ktoś to usłyszał i mówił tak do mnie, ale to brzmi jak ta wokalistka Kayah, a mi się to nie podobało, więc to zmieniłem i tak powstało Kayo. Twoją historię znam, interesowałem się Tobą odkąd przyszłaś do szkoły. - zdziwiło mnie to, ale nie pokazywałam tego. Zobaczyłam że jest już ciemno, ale nigdzie mi się nie spieszyło, napisałam mamie smsa, że nocuje u koleżanki. Nie obchodziło ją to zapewne - przyzwyczajenie.
- Więc dziś zostajesz ze mną? Brakowało mi tu kogoś, samotność mnie dobija, dziękuję. - pocałował mnie mocno w policzek.
Dał mi swoją koszulkę do spania, wyszedł z namiotu a ja się przebrałam. Była długa, więc zakrywała majtki i nie czułam się skrępowana. On spał w samych bokserkach, dał mi koc i poduszkę, trochę dziwnie się poczułam. Dlaczego nie położy się koło mnie i mnie nie przytuli? Było by nam cieplej - pomyślałam. On w tym czasie nakrył mnie jeszcze jednym kocem i ułożył drugą poduszkę koło mojej, wskoczył pod koc i przytulił się mocno do mnie.
- Dobranoc Ohan.
- Dobranoc Kayo.
Odebrałam.
- Halo? Kto mówi? - spytałam niepewnie.
Słyszałam dyszenie.
- Halo? Bo się rozłączę! - krzyknęłam.
- Ciii, za 15 minut koło ''tajemniczej drogi w las''. - odpowiedział nieznajomy głos po czym się rozłączył. Od razu poznałam, że to Kuba. Nie chciałam w to wierzyć, przecież nie pójdę, nie wiem co on chce. Może myśli, że komuś to powiedziałam o naszym spotkaniu i chce mi zrobić krzywdę. Wyłączyłam telefon na wypadek gdyby dzwonił. Nagle pełno pytań w głowie. Co chce? Skąd ma mój numer? Co to ta ''tajemnicza droga w las''? Uspokoiłam się, a przynajmniej próbowałam. Wstałam, nałożyłam skórzaną kurtkę i przypominając sobie, że ta cała droga to te miejsce gdzie go widziałam, wtedy kiedy nagle uciekł w tajemniczy sposób, wyszłam z domu. Poszłam w to miejsce, zobaczyłam Kayo, szedł w moją stronę z lekkim, tajemniczym uśmieszkiem.
- Co chciałeś? - powiedziałam cicho patrząc w dół.
- Spotkać się, chodź. - odpowiedział szorstko
- Nigdzie z tobą nie idę, czego ode mnie chcesz? Nikomu nic nie powiedziałam, daj mi spokój, proszę.
- Wiem, że nie powiedziałaś, inaczej nie byłbym taki miły. Chodź. - odpowiedział idąc w las.
Nie potrafię powiedzieć co się ze mną działo, poszłam za nim. Co jest? Jestem właśnie z tajemniczym typem sama w ciemnym, ogromnym lesie. Ledwo przechodziłam przez te wszystkie krzaki, a on widocznie nie miał zamiaru na mnie czekać. Jeszcze miesiąc temu nie spojrzałabym mu nawet w oczy. Zobaczyłam namiot - wszystko jasne, śpi tu. Dlatego go nie ma w domu. Jednak pewna rzecz nie dawała mi spokoju - co ja tu robię? Czemu mnie tu przyprowadził? Zatrzymał się koło namiotu, odwrócił się w moją stronę, podszedł kawałek i popatrzył mi w oczy. Miał piękne spojrzenie, tajemnicze. Przestałam się bać, czułam się szczęśliwa. Wszystko stało się jasne - on mi się spodobał. Był inny. Nie bał się niczego. Nawet w połowie nie przypominał tych chłopaków, którzy nawet nie pomyśleli by, że mogą nocować w ciemnym lesie poza domem w namiocie. Odwrócił się, otworzył wejście do namiotu i znaczącym gestem pokazał mi, żebym weszła do środka. Nie wahałam się specjalnie. W środku było kilka koców, pudełko żyletek i torba z jedzeniem i ciuchami. Spojrzał na mnie, po czym wziął jedną z kilku żyletek i wbił w skórę. Tym razem coś mi podpowiedziało, że nie mogę mu na to pozwolić. Nie tak jak wtedy na cmentarzu. Złapałam go za rękę w której miał żyletkę. Drugą ręką złapałam rękę. Dotykałam do miejsca, z którego płynęła krew. Nie obrzydzało mnie to. Poczułam jego zimne, suche usta dotykające do moich. Stało się - pocałował mnie.
- Nie tnij się. - poprosiłam. Łzy napłynęły mi do oczu, a on je wytarł uśmiechając się. Był to szczery uśmiech, mogłam z niego wiele odczytać.
- Przytul mnie - poprosił. Zaraz zaraz... On płakał, widziałam łzy! Nawet przez chwile nie myślałam o tym, żeby uciekać. Czułam się tu tak dobrze, nie chcę wracać. Nie chcę.. Wtuliłam się w niego, było mi ciepło, a on szlochał mówiąc:
- Nawet nie wiesz jak brakuje mi ciepła i miłości, nie jestem bezdusznym stworzeniem. Jestem człowiekiem, który miał w życiu pod górkę i który już dalej tak nie chce.
- Cii.. Nie płacz, proszę. Już dobrze, jestem tu i zawsze będę... - Nie wiedziałam co się ze mną dzieje. Co ja mówię. Nie znam go. Wiem tylko tyle, że mieszka w lesie i ma na imię Kuba.
- Nie wiesz co mówisz. Wtedy na cmentarzu też nie wiedziałaś co mówisz - jesteś taka jak ja. Nie możesz być zawsze, bo mnie niedługo nie będzie... Ale teraz jestem i jest mi dobrze.
- Co? - odsunęłam się od niego. - Co masz na myśli?
- Kiedyś może się dowiesz, teraz cieszmy się chwilą, Ohan. - powiedział ze smutkiem w głosie.
Czułam się bardzo dziwnie, co się stało? O co chodzi? Co ja własnie robię?
- Kayo.. Skąd to się wzięło? Zawsze mnie to zastanawiało. spytałam niepewnie.
- Kuba - Kaba, bo tak mówiła do nie babcia - młodszej siostrze kojarzyło się to z postacią z bajki - lwicą Kayą, więc mówiła do mnie Kaya, ktoś to usłyszał i mówił tak do mnie, ale to brzmi jak ta wokalistka Kayah, a mi się to nie podobało, więc to zmieniłem i tak powstało Kayo. Twoją historię znam, interesowałem się Tobą odkąd przyszłaś do szkoły. - zdziwiło mnie to, ale nie pokazywałam tego. Zobaczyłam że jest już ciemno, ale nigdzie mi się nie spieszyło, napisałam mamie smsa, że nocuje u koleżanki. Nie obchodziło ją to zapewne - przyzwyczajenie.
- Więc dziś zostajesz ze mną? Brakowało mi tu kogoś, samotność mnie dobija, dziękuję. - pocałował mnie mocno w policzek.
Dał mi swoją koszulkę do spania, wyszedł z namiotu a ja się przebrałam. Była długa, więc zakrywała majtki i nie czułam się skrępowana. On spał w samych bokserkach, dał mi koc i poduszkę, trochę dziwnie się poczułam. Dlaczego nie położy się koło mnie i mnie nie przytuli? Było by nam cieplej - pomyślałam. On w tym czasie nakrył mnie jeszcze jednym kocem i ułożył drugą poduszkę koło mojej, wskoczył pod koc i przytulił się mocno do mnie.
- Dobranoc Ohan.
- Dobranoc Kayo.
czwartek, 15 maja 2014
Rodział II - BRATNIA DUSZA CZY WRÓG?
Idąc korytarzem, spoglądam na tych wszystkich ludzi. Patrzą się na mnie, czuję ich spojrzenia. Idę do klasy, zaraz zacznie się niemiecki. Nie przepadam za tym językiem, choć dziadek pochodził właśnie z Niemiec. Patrzą się i dziwią, czemu tak wyglądam? Czemu mój wygląd nawet w połowie nie określa tego, jaka jestem? Fakt, może i mam glany, czarne legginsy ze skóry, a do tego długą, rozciągniętą bluzkę z czachą i napisem 'Forever young'... Może i mam też czarne paznokcie i seledynowe włosy rozjaśniające się przy końcówkach... Może i mam oczy całe pomalowane na czarno i cerę jak u martwego, ale wbrew pozorom jestem bardzo miłą, szaloną i ciepłą osobą praktycznie bez żadnych większych problemów, po prostu mam taki styl, to nic złego. Każdy mówi, że powinnam się 'zaprzyjaźnić' (powinniście wiedzieć o co chodzi) z takim Kubą, mówią na niego Kayo. Nie wiem skąd się to wzięło i nie mam zamiaru pytać, bo zaraz będzie 'oo, interesujesz się nim, bądźcie razem!'. Szczerze to wkurzają mnie te nastolatki myślące tylko o tym jak poderwać chłopaka, ja taka nie jestem, nie myślę tylko o tym. A ten Kayo to strasznie dziwny koleś, typowy 'emos'. Czarne włosy, codziennie makijaż, blizny od cięcia się, kolczyki w każdym możliwym miejscu, ubrania z napisem 'die'. Na dodatek do szkoły chodzi jak mu się podoba, ostatnio nawet dowiedziałam się, że moja mama zna jego mamę i mieszkają na tej samej ulicy. To był szczerze dla mnie szok, bo nigdy go poza szkołą nie widziałam, a przecież mieszka koło nas. Raz spytałam mamę czy on w ogóle tam mieszka. Okazało się że tak, ale zwykle nocuje gdzieś daleko od domu. Tak jak wspominałam wcześniej - dziwny typ. Mieszkam na obrzeżach Warszawy, jest tu dużo lasów i łąk. Przyjemna okolica, podoba mi się tu. Nie chcę za dużo mówić o tym Kubie, bo sama go nie znam dobrze. Wiem tylko, że nie ma poukładane we łbie. Wracając do tego dnia w szkole - widziałam te spojrzenia, ale miałam to gdzieś, szłam pod klasę z lekkim uśmieszkiem. Usiadłam na małej ławce pod salą. Zadzwonił dzwonek, poszłam na niemiecki. Po lekcji poszłam coś zjeść na stołówkę. Usiadłam sama, nie chciałam z nikim gadać. Tego dnia wstałam chyba lewą nogą. Jadłam naleśniki słuchając muzyki na telefonie, patrząc się w niego i przełączając piosenki. Zobaczyłam Kayo, zdziwiona ogarnęłam, że idzie w moją stronę. Bałam się go, nawet bardzo. Raz pobił jakiegoś kolesia, bo nazwał go gejem. Chłopak wylądował w szpitalu, a Kube prawie wyrzucili ze szkoły... Także miałam powody by się go bać. Usiadł do mnie. Co robić? Co mówić? Uciekać czy jak? Wyłączyłam muzykę na wypadek gdyby coś do mnie powiedział. Było tyle wolnych miejsc koło innych ludzi i 3 puste stoły, czemu ja? Gdy zobaczył że sie na niego spojrzałam kątem oka - cała wystraszona - zaśmiał się. Zaczął coś bełkotać a ja nie wiedziałam co robić. Co się stało, co ja zrobiłam? Nagle coś powiedział..
- Close your eyes, turn up the silence..
Po czym wstał i wyszedł. Ogarnęłam, że cytował piosenkę Green Day ''Brutal Love'' - jeden z najlepszych kawałków mojego ulubionego zespołu. Fakt - zanim wyłączyłam muzykę leciała ta właśnie nuta. Chyba też ich lubił... Nie, on nie jest do mnie podobny, to że to zna nic nie.. nic nie znaczy. Przestałam się trząść, straciłam apetyt i rozbolał mnie brzuch. Zerwałam się z ostatnich 4 lekcji, nie wytrzymałabym. Idąc do domu widziałam go. Widziałam jak się oddala w las. Zatrzymałam się myśląc "co on robi, przecież tam nic nie ma, o co mu chodzi?". Zobaczyłam jak się odwrócił, myślałam co robić, uciekać czy czekać aż tu podejdzie. Spuściłam głowę, gdy ją podniosłam jego już nie było. Bardzo dziwny typ. Poszłam do domu i położyłam się pod kocem. Oczywiście zasnęłam i przebudziłam się dopiero koło 19, ściemniało się. W końcu była już jesień. Rodzice wracali koło 23, więc poszłam jeszcze na spacer. Pomyślałam, że pójdę się pomodlić na cmentarz do dziadka, dużo o nim dzisiaj myślałam i on chyba o mnie też. Doszłam do jego grobu. Cmentarz był pusty, byłam sama. Usiadłam na ławce, źle się poczułam. Przypomniało mi się jak pomagałam ją stawiać po pogrzebie dziadka, wiedzieliśmy że ławka będzie potrzebna, bo gdyby bolały nas nogi i bylibyśmy zmęczeni - zawsze moglibyśmy koło niego usiąść i odpocząć, a dziadziuś czułby się lepiej. Byłam zamyślona. Siedziałam patrząc się na zdjęcie dziadka, pojeciała mi łza. Jedna, druga, trzecia. Chwilę potem byłam cała rozmazana, co się stało? Ah, no tak. Wspomnienia z dziadkiem wróciły, on był przy mnie zawsze. Mimo wieku zawsze robił co chciałam jako mała dziewczynka. Przypomniał mi się wypadek... Dziadek jechał samochodem, gdy wjechał w niego tir. Leżał w szpitalu, raz go odwiedziłam. Powiedziałam, że bardzo za nim tesknię, a on odpowiedział:
- Lekarze mówią że niedługo stąd wyjdę i będziemy znowu bawić się na całego! Już dziadka nic nie boli i mógłbym nawet teraz wyjść i pojechać z tobą na przejażdżkę rowerową, nawet na koniec świata!
- Na koniec świata?! Dziadku, to tak daleko!
- To nic, damy radę!
- Obiecujesz?
- Obiecuję.
Po tych słowach przytuliłam go i spojrzałam na uśmiechniętych rodziców, pomyślałam że chyba nie uwierzyli dziadkowi. Nie ważne, ja wierzyłam. Co dalej? Idąc spać tato przyszedł do mnie cały zapłakany
- Tato, co się stało? - spytałam.
- Dziadek przed chwilą odjechał. Odjechał na koniec świata.
- Dlaczego beze mnie? Tato, dziadek obiecał mi, że pojedzie tam ze mną!
- Kochanie.. Tym razem nie mógł. Nie miał wyboru.
- Czy.. czy dziadek nie żyje?
- Żyje, ale gdzie indziej. Kiedyś go zobaczysz, ale pamiętaj, że on zawsze będzie przy tobie. Będzie cię chronił. Każdej nocy będziesz spoglądała w niebo, gwiazda, która zaświeci najmocniej i najbardziej zamigocze - to będzie on... Choć pomodlimy się za dziadka, podziękujemy za wszystko i że życzymy mu miłej i spokojnej podróży na koniec świata...
Nie pamiętam co było dalej, wiem tylko tyle że tato miał rację, dziadek mnie chroni do teraz. Jest przy mnie i ja to wiem. Myślałam nad tym wszystkim, gdy nagle usłyszałam dźwięk. Ktoś zbił znicza, ten ktoś był gdzieś za mną. To nie mógł być wiatr, bo nie wiało. Wystraszyłam się, ale.. Mimo tego wstałam i poszłam w to miejsce, zobaczyłam Kube, któremu leciała krew z ręki. W drugiej ręce miał kawałek zbitego znicza, wbijał go w skórę i przeciągał po ręce.
- Close your eyes... - wyśpiewał zachrypniętym głosem.
- PRZESTAŃ!! Błagam przestań, nie rób tego.. Proszę! - krzyczałam. Zdziwiłam się, że w ogóle odważyłam się coś do niego powiedzieć, nie myślałam o tym, że on jest niebezpieczny, że ma w ręku ostrę narzędzie i że jesteśmy tu sami, a mojego krzyku nikt by nie usłyszał. Jak go zobaczyłam, zaczęłam płakać, mam słabą psychikę, płaczę bardzo często, na prawdę. - Dlaczego to robisz? Odłóż to... - łzy leciały mi strumieniami, nie wiem co się ze mną działo. - Proszę, odłóż!
- Nie płacz. - odezwał się.
Ręce mi drżały, było już ciemno a on siedział i ciął się. Ja stałam nad nim i płakałam. Podeszłam bliżej, nic mnie nie obchodziło. Jak ma zamiar zrobić mi krzywde to proszę bardzo.
- Dlaczego? Dlaczego to robisz? - ledwo wymawiałam słowa, byłam tak bardzo wstrząśnięta, trzęsłam się gorzej niż wtedy na stołówce.
- Chce zamknąć oczy, siedzieć tu w ciszy... - cały czas wymieniał ten cytat. - będę to robił, nic ci do tego rozumiesz? ROZUMIESZ?! Myślałem, że jesteś taka jak ja, a ty tylko ośmieszasz siebie i mnie.. Wszyscy wokół gadają, że powinniśmy być razem bo mamy taki sam styl. Dla mnie to nie styl, to moje życie. A ty jesteś zwykła. Jak cała reszta. Odejdź Henny...
- Po pierwsze, nigdy nie byłam i nigdy nie będę taka jak ty... A po drugie, dlaczego powiedziałeś do mnie Henny?! Dobrze się czujesz?
- Teraz to widzę. Powiedziałem tak, bo nie wiem jak masz na imię. A te mi się podoba.
- Okej, jaa.. Ja jestem Ohan, a ty Kayo. Znam cię, interesowałam się tobą nawet, bo masz podobny styl do mnie, teraz widzę że jesteśmy inni i masz rację, pójdę już. - powiedziałam cicho, dziwiąc się czemu jeszcze tu jestem i gadam z tym... Z tym świrem!
- Wiem jak się nazywam, ale dzięki - powiedział zapalając papierosa. - Styl to jedno, charakter to drugie. Tej rozmowy i sytuacji na stołówce nie było, jak dowiem się, że komuś o tym powiedziałaś - pożałujesz.
Wystraszyłam się, on mi groził. Po co robiłam sobie niepotrzebne kłopoty? Odeszłam stamtąd płacząc i wsłuchiwałam się jak stęka z bólu. Dalej to robił. Dalej się ciął.
- Close your eyes, turn up the silence..
Po czym wstał i wyszedł. Ogarnęłam, że cytował piosenkę Green Day ''Brutal Love'' - jeden z najlepszych kawałków mojego ulubionego zespołu. Fakt - zanim wyłączyłam muzykę leciała ta właśnie nuta. Chyba też ich lubił... Nie, on nie jest do mnie podobny, to że to zna nic nie.. nic nie znaczy. Przestałam się trząść, straciłam apetyt i rozbolał mnie brzuch. Zerwałam się z ostatnich 4 lekcji, nie wytrzymałabym. Idąc do domu widziałam go. Widziałam jak się oddala w las. Zatrzymałam się myśląc "co on robi, przecież tam nic nie ma, o co mu chodzi?". Zobaczyłam jak się odwrócił, myślałam co robić, uciekać czy czekać aż tu podejdzie. Spuściłam głowę, gdy ją podniosłam jego już nie było. Bardzo dziwny typ. Poszłam do domu i położyłam się pod kocem. Oczywiście zasnęłam i przebudziłam się dopiero koło 19, ściemniało się. W końcu była już jesień. Rodzice wracali koło 23, więc poszłam jeszcze na spacer. Pomyślałam, że pójdę się pomodlić na cmentarz do dziadka, dużo o nim dzisiaj myślałam i on chyba o mnie też. Doszłam do jego grobu. Cmentarz był pusty, byłam sama. Usiadłam na ławce, źle się poczułam. Przypomniało mi się jak pomagałam ją stawiać po pogrzebie dziadka, wiedzieliśmy że ławka będzie potrzebna, bo gdyby bolały nas nogi i bylibyśmy zmęczeni - zawsze moglibyśmy koło niego usiąść i odpocząć, a dziadziuś czułby się lepiej. Byłam zamyślona. Siedziałam patrząc się na zdjęcie dziadka, pojeciała mi łza. Jedna, druga, trzecia. Chwilę potem byłam cała rozmazana, co się stało? Ah, no tak. Wspomnienia z dziadkiem wróciły, on był przy mnie zawsze. Mimo wieku zawsze robił co chciałam jako mała dziewczynka. Przypomniał mi się wypadek... Dziadek jechał samochodem, gdy wjechał w niego tir. Leżał w szpitalu, raz go odwiedziłam. Powiedziałam, że bardzo za nim tesknię, a on odpowiedział:
- Lekarze mówią że niedługo stąd wyjdę i będziemy znowu bawić się na całego! Już dziadka nic nie boli i mógłbym nawet teraz wyjść i pojechać z tobą na przejażdżkę rowerową, nawet na koniec świata!
- Na koniec świata?! Dziadku, to tak daleko!
- To nic, damy radę!
- Obiecujesz?
- Obiecuję.
Po tych słowach przytuliłam go i spojrzałam na uśmiechniętych rodziców, pomyślałam że chyba nie uwierzyli dziadkowi. Nie ważne, ja wierzyłam. Co dalej? Idąc spać tato przyszedł do mnie cały zapłakany
- Tato, co się stało? - spytałam.
- Dziadek przed chwilą odjechał. Odjechał na koniec świata.
- Dlaczego beze mnie? Tato, dziadek obiecał mi, że pojedzie tam ze mną!
- Kochanie.. Tym razem nie mógł. Nie miał wyboru.
- Czy.. czy dziadek nie żyje?
- Żyje, ale gdzie indziej. Kiedyś go zobaczysz, ale pamiętaj, że on zawsze będzie przy tobie. Będzie cię chronił. Każdej nocy będziesz spoglądała w niebo, gwiazda, która zaświeci najmocniej i najbardziej zamigocze - to będzie on... Choć pomodlimy się za dziadka, podziękujemy za wszystko i że życzymy mu miłej i spokojnej podróży na koniec świata...
Nie pamiętam co było dalej, wiem tylko tyle że tato miał rację, dziadek mnie chroni do teraz. Jest przy mnie i ja to wiem. Myślałam nad tym wszystkim, gdy nagle usłyszałam dźwięk. Ktoś zbił znicza, ten ktoś był gdzieś za mną. To nie mógł być wiatr, bo nie wiało. Wystraszyłam się, ale.. Mimo tego wstałam i poszłam w to miejsce, zobaczyłam Kube, któremu leciała krew z ręki. W drugiej ręce miał kawałek zbitego znicza, wbijał go w skórę i przeciągał po ręce.
- Close your eyes... - wyśpiewał zachrypniętym głosem.
- PRZESTAŃ!! Błagam przestań, nie rób tego.. Proszę! - krzyczałam. Zdziwiłam się, że w ogóle odważyłam się coś do niego powiedzieć, nie myślałam o tym, że on jest niebezpieczny, że ma w ręku ostrę narzędzie i że jesteśmy tu sami, a mojego krzyku nikt by nie usłyszał. Jak go zobaczyłam, zaczęłam płakać, mam słabą psychikę, płaczę bardzo często, na prawdę. - Dlaczego to robisz? Odłóż to... - łzy leciały mi strumieniami, nie wiem co się ze mną działo. - Proszę, odłóż!
- Nie płacz. - odezwał się.
Ręce mi drżały, było już ciemno a on siedział i ciął się. Ja stałam nad nim i płakałam. Podeszłam bliżej, nic mnie nie obchodziło. Jak ma zamiar zrobić mi krzywde to proszę bardzo.
- Dlaczego? Dlaczego to robisz? - ledwo wymawiałam słowa, byłam tak bardzo wstrząśnięta, trzęsłam się gorzej niż wtedy na stołówce.
- Chce zamknąć oczy, siedzieć tu w ciszy... - cały czas wymieniał ten cytat. - będę to robił, nic ci do tego rozumiesz? ROZUMIESZ?! Myślałem, że jesteś taka jak ja, a ty tylko ośmieszasz siebie i mnie.. Wszyscy wokół gadają, że powinniśmy być razem bo mamy taki sam styl. Dla mnie to nie styl, to moje życie. A ty jesteś zwykła. Jak cała reszta. Odejdź Henny...
- Po pierwsze, nigdy nie byłam i nigdy nie będę taka jak ty... A po drugie, dlaczego powiedziałeś do mnie Henny?! Dobrze się czujesz?
- Teraz to widzę. Powiedziałem tak, bo nie wiem jak masz na imię. A te mi się podoba.
- Okej, jaa.. Ja jestem Ohan, a ty Kayo. Znam cię, interesowałam się tobą nawet, bo masz podobny styl do mnie, teraz widzę że jesteśmy inni i masz rację, pójdę już. - powiedziałam cicho, dziwiąc się czemu jeszcze tu jestem i gadam z tym... Z tym świrem!
- Wiem jak się nazywam, ale dzięki - powiedział zapalając papierosa. - Styl to jedno, charakter to drugie. Tej rozmowy i sytuacji na stołówce nie było, jak dowiem się, że komuś o tym powiedziałaś - pożałujesz.
Wystraszyłam się, on mi groził. Po co robiłam sobie niepotrzebne kłopoty? Odeszłam stamtąd płacząc i wsłuchiwałam się jak stęka z bólu. Dalej to robił. Dalej się ciął.
Rozdział I - O MNIE
Jestem Ohan, mam 17 lat i pochodzę z Hiszpanii. Moi rodzice to Polacy (znaczy tylko tato w połowie był Niemcem, ale całe życie wychowywał się w Polsce), po prostu mieszkałam przez pierwsze 5 lat w Madrycie, teraz jestem tu - w Warszawie. Ohan to nie moje prawdziwe imię, nazywam się Aleksandra, ksywka Ohan powstała tak: mówili na mnie Ola, a pewnego dnia przyjechali do moich rodziców znajomi z Hiszpanii, którzy nie potrafili na mnie tak mówić, więc mówili Oha (teraz mi się wydaje, że robili to specjalnie). Potem rodzice tak żartowali i zawsze jak o coś mnie prosili to było - Oha! Zrób to i tamto! - Na początku strasznie mnie to wkurzało, ale kwestia przyzwyczajenia. Zawsze jak zapraszałam znajomych do domu mówili tak do mnie, potem poszłam do szkoły i wszyscy znajomi też zaczęli tak na mnie wołać. Gdy chodziłam do gimnazjum, ktoś powiedział Ohan, bo rymowało się z moim niemieckim nazwiskiem Gotenhan (po dziadku, który był Niemcem i ''oddał'' te nazwisko mojej babci i tacie). Teraz chodzę do liceum ogólnokształcącego, nie wiem jeszcze co chcę robić w życiu. Wiem tylko tyle, że będę sobą - to jest dla mnie najważniejsze.
Subskrybuj:
Posty (Atom)