wtorek, 25 listopada 2014

Rozdział VII - JAK TO BYŁO BYĆ SZCZĘŚLIWĄ?

Wstałam dość wcześnie, bo o 8 rano choć nie musiałam iść do szkoły. Karol nie odpisał na smsa o treści 'dobranoc' przez co szczerze było mi smutno i przykro. Zdałam sobie sprawę, że niewiele trzeba by wzbudzić we mnie miłość. Wiem, że miałam nie wspominać Kayo, ale gdy go poznałam bliżej od razu się zauroczyłam, mega krótko się znamy a już zdążyliśmy być ze sobą i zerwać, a on zdążył mnie zranić. Z Karolem było podobnie, tylko mi pomógł a ja już o nim myślę i smucę się, że nie odpisuje. Wiem, że to dziwne, ale zaczęłam myśleć, czy Kayo mnie szukał, pisał, próbował się skontaktować, czy wręcz przeciwnie - cieszył się że ma mnie z głowy... Nikt nigdy mnie tak nie zranił. Nie wiedziałam jak załatać tę dziurę w sercu. Ogarnęłam się, przywitałam z babcią i Elą. Łukasz poszedł do szkoły. Ela powiedziała, że dzwonili rodzice, mieli mi coś do przekazania. Bałam się, że dzwonili do nich ze szkoły, że będę musiała wrócić.. albo po prostu gdzieś na dłużej wyjeżdżają. Oddzwoniłam do nich z babci telefonu. Odebrała mama.
- Hej mamo, co chciałaś?
- Hej malutka, słuchaj był u nas jakiś chłopak - w tym momencie prawie zemdlałam z wrażnia, zrobiłam się cała blada i kolana mi się ugięły, poczułam dziwny ucisk w żołądku - pytał o ciebie. To chyba ten syn pani Gosi, mówił coś że o 19 ma pociąg do Krakowa, że przełożył wszystko na późniejszą godzine żeby się z Tobą spotkać. Pytał czemu nie odpisujesz, co się stało z twoim numerem i jaki jest twój nowy. Sama nie wiedziałam jaki, więc nie miałam jak mu podać, ale powiedziałam gdzie jesteś. Prosił, żeby ci przekazać, że będzie tęsknił i że mu przykro, że nie udało wam się spotkać żeby się pożegnać. Żal mi się go zrobiło, więc podałam mu numer Łukasza, powiedziałam żeby dzwonił po 15 jak skończy szkołę. Miał nadzieje że Łukasz podwiezie cię na dworzec żebyście się pożegnali jednak. Nie wiem czy dobrze zrobiłam, wyglądał na przygnębionego i zmartwionego, co miałam mu powiedzieć. Ola? Jesteś tam?
- Ym.. yh.. T.. tak jestem mamuś - powiedziałam głosem, po którym można było od razu rozpoznać, że będę znowu ryczeć - muszę kończyć, dziękuję za informacje kocham cię i odezwę się wieczorem.
- Ola poczek... - nie zdążyła skończyć, rozłączyłam się i pobiegłam do pokoju cała roztrzęsiona, zaczęłam myśleć co zrobić. Nie potrafie opisać co wtedy czułam, coś pomiędzy chęcią śmierci albo ucieczki, a wielką radością rozrywającą mnie na małe kawałki. Akurat w tym momencie dostałam wiadomość od Karola, że właśnie wraca ze szkoły, bo miał skrócone lekcje i chce się spotkać. Nie miałam na to głowy, więc odpisałam, że bardzo przepraszam, ale źle się czuję i jeszcze nie doszłam do siebie po wczoraj, że może jutro. Nic nie odpisał. Czułam się zakłopotana, próbowałam udawać, że wszystko u mnie okej przed Ela i babcia, ale nie było okej. Gdy wrócił Łukasz, od razu rozpoznał, że coś jest nie tak, ale dobrze mnie znał i wiedział, że i tak nic nie powiem. Podsłuchałam jak gadał przez telefon.
- Masz czelność jeszcze się odzywać? Zamknij morde i mnie posłuchaj, bo dwa razy nie powtórzę. To co jej zrobiłeś było podłe i nikt na to nie zasługuje, zwłaszcza Ola. Najchętniej bym ci porządnie wpierdolił, ale wolę nie ryzykować policją ani nic z tych rzeczy. Nie chcemy cię widzieć nigdy więcej w naszym życiu, wypierdalaj do tego krakowa czy gdzieś, choć teraz w sumie nie wiem czy mówiłeś rzeczywiście prawde, tyle kłamstw, że sam się pogubiłem, co dopiero ona. Zamknij ryj jak do ciebie mówię! Jeszcze nie skończyłem. Ostatnia rzecz: nie nachodź moich rodziców. To na tyle, żegnam. Ty masz jeszcze czelność się pytać co zrobiłeś?! Jesteś pojebany, zasługujesz na wszystko co najgorsze.
Rozłączył sie. Chyba nie muszę mówić z kim rozmawiał. Zastygłam. Mój spokojny braciszek..
- Słyszałaś?...
- Zawieź mnie na dworzec, chcę mu ostatni raz spojrzeć w oczy, usłyszeć wytłumaczenie. Jestem zdecydowana, jak nie ty to pojadę busem, a wiesz dobrze, że nie umiem tam dotrzeć.
- Siostra oszalałaś?
- To daj kasę na busa skoro nie mogę na ciebie liczyć.
- Jesteś pewna, że chcesz żebym cię zawiózł?
- Jak nigdy niczego.
Chyba zrozumiał. O 18 wyjechaliśmy na dworzec. Szukałam pociągu, który odjeżdża do Krakowa koło 19, znalazłam. Był na peronie 3, już podjechał. Była 18:40 a on wyjeżdżał o 19:03. Z nerwów nie zauważyłam nawet jak wybiła 18:55. Zaczęłam szukać Kuby, tak bardzo się bałam. Nie wiedziałam do końca co chcę mu powiedzieć. Łukaszowi w razie czego kazałam zostać na dworcu w budynku. Było tam coraz więcej ludzi, w końcu go zobaczyłam... Z tą.. blondynką.. z ogniska.. z lasu.. Myślałam, że za chwile rzucę się pod pociąg nadjeżdżający obok mnie. Stałam wlepiona w nich jak idiotka. W końcu Kuba mnie zobaczył i zdębiał. Wyglądał jak ja gdy dowiedziałam się, że był u mnie w domu. Stał i nie mógł chyba uwierzyć. W sumie przez chwilę poczułam się fajnie, ale potem coś mnie ukuło w brzuchu, bałam się. Zaczęłam się kierować w stronę mostu żeby pójść do budynku do Łukasza, ale gdy wchodziłam po schodach, ktoś mnie złapał za rękę. Tak, to był on. Na dole stała blondynka. Kuba patrzył się pytająco, a ja cała zapłakana nie dałam rady wydusić z siebie słowa.
- Jeszcze nigdy nikt mnie tak nie zranił. Jeżeli.. Jeżeli chciałeś żebym poznała co to jest prawdziwy ból, to już wiem. Tylko co teraz zrobić żeby już go nie czuć. Może zacznę się ciąć jak ty? Będę wbijać sobie żyletkę w skórę, coraz głebiej i głębiej, i głębiej..
- Co ja ci zrobiłem, że tak mnie odpychasz, że tak mnie traktujesz? Starałem się jak mogłem..
- Nie wierze.. Masz czelność pytać? Jesteś skurwysynem bez uczuć, nie masz ich i nigdy nie miałeś, wykorzystałeś mnie.
Szybko ugryzłam się w język, ale nie zamierzałam przestawać. Kuba zszedł jeden schodek w tył, już miał iść, gdy znowu się odezwałam.
- Co, zabolało?
- Wtedy w lesie.. wcale nie poszłaś do domu? Widziałaś, że przyszła do mnie Agnieszka?
- A jak ci się wydaje? I jeszcze ten sms, że tato był wściekły, dobiłeś mnie. Jak się z tym czujesz kretynie? Jesteś taki sam jak wszyscy.
- Dziewczyno ogarnij się, to nie było tak, ona jej chłopak i Ty to jedyne osoby które wiedziały o kryjówce w lesie, Aga przyszła przynieśc mi jedzenie i spytać czy rzeczywiście wyjezdzam, opowiedziałem jej wszystko, tyle. Nie chciałem żebyś wiedziała, bo bałem sie tej właśnie reakcji. Nie jestem jak inni, nie zdradziłbym cię. Jak mogłaś tak pomyśleć? Jesteś zwykłą idiotką, to ty jesteś taka jak wszystkie inne puste laski.
Wykrzyczał mi to wszystko prosto w twarz, po czym podszedł do blondynki, wsiedli do pociągu, który za chwile odjechał. Wyjechał i juz nie wroci, nie do mnie. Dopiero teraz wszystko zaczęłam układać w całość. Nie chciał mnie ranić, troszczył sie, a ja zadałam mu ból. Co ja zrobilam? To chyba mi się śni, spełniają się moje najgorsze koszmary. To koniec? Usiadłam i zaczęłam płakać, nie dałam rady wstać, odezwać się, wrócić do normalności. Wspomnienia - dobre i złe, łzy, gniew. Nie wytrzymałam tego, dopiero wtedy pojęłam jak słaba psychicznie jestem. Weszłam na barierkę mostu. Słyszałam ludzi - śmiechy, wulgaryzmy i przerażony krzyk mojego brata z dołu:
- OLA!!!
- Przepraszam - wyszeptałam, wychyliłam się i.. skoczyłam.