sobota, 13 września 2014

Rozdział V - WSZYSTKO SIĘ W KOŃCU POSYPIE

Wstałam zaskakująco wcześnie, a mianowicie o 9 choć była niedziela. Gdy tylko otworzyłam oczy złapał mnie niesamowity kac, zobaczyłam leżącego na materacu obok Łukasza. Drażnił się ze mną, miał koło siebie wodę, a mi tak strasznie chciało się pić.
- Daj łyka, człowieku chyba umieram. - powiedziałam zaspanym głosem.
- Ups. - odpowiedział krótko wypijając całą wodę do końca.
- Dzięki, zawsze można na ciebie liczyć.
- No idź na dół, niech rodzice zobaczą w jakim super stanie jesteś. - powiedział szyderczo.
- Wiesz co, odwal się to nie śmieszne, jak masz zamiar tak gadać to nic nie mów.
- To może dziś na spokojnie mi powiesz gdzie wczoraj tak zabalowałaś?
- Nie twoja sprawa, idę do łazienki jak rodzice będą się pytać - wczoraj byliśmy razem.
- Masz szczęście, że jestem super brat i ostatni raz ci pomogę.
- Dzięki. - powiedziałam wymuszając uśmiech.
Zobaczyłam 3 nieodebrane połączenia na komórce i 5 smsów od Kayo. Pisał, żebym jak najszybciej przyszła do namiotu, że to ważne. Wystraszyłam się, nie miałam pojęcia o co chodzi, ogarnęłam się i wybiegłam mówiąc wszystkim, że idę się przewietrzyć.
Już miałam wchodzić do lasu, gdy usłyszałam głośny krzyk Kuby. Wystraszyłam się, napisałam smsa do Łukasza żeby tu przyszedł, za 5 minut był na miejscu.
- Co chciałaś? O tej porze mnie wyrywasz z domu, więc zgaduję, że to coś ważnego.
- Błagam pomóż mi, kolega z którym wczoraj byłam napisał mi dziś smsa, że mam jak najszybciej iść do niego do lasu, ma tam rozbity namiot, usłyszałam jego krzyk gdzieś w lesie, boję się tam sama iść, błagam pomóż. - mówiłam wystraszona, cała się trzęsłam, bałam o Kubę.
- Zostań tu, poszukam go i postaram się jak najszybciej wrócić.
- Nie! Zaprowadzę cię, wiem gdzie jest ten namiot. Chodź za mną.
Wbiegliśmy w las w stronę namiotu. Gdy byliśmy już na miejscu, zobaczyłam zniszczony namiot i siedzącego obok wkurzonego Kubę.
- Kayo, co się stało, krzyczałeś, jejku wszystko w porządku, o co chodzi?!
- Ja... Kto to jest? - spytał patrząc na Łukasza.
- Jestem jej bratem, możesz odpowiedzieć na pytanie, co się tu stało?
- Ola, wyjeżdżam, wyprowadzam się. Ojciec mnie znalazł, zniszczył to miejsce, powiedział, że wywiezie mnie pod Kraków do jakiejś rodziny, co ja mam robić? Nie wytrzymam bez ciebie, pomóż mi, błagam.
- Co? Nie to niemożliwe, nigdzie nie jedziesz, nie możesz! Nie zostawiaj mnie, Kuba proszę, nie rób mi tego! - krzyczałam głośno, przytulając się do niego.
- Ee.. Mogę się wtrącić? To wy jesteście parą zgaduję, a to jakieś wasze miejsce spotkań, tak?
- Tak.. Łukasz pomóż mi, nam. On nie może wyjechać, kocham go. Bez niego nic nie ma sensu, przecież to on się mną zajął, przez te dni z nim wszystko było łatwiejsze, zrozum to. - spojrzałam na brata błagalnym wzrokiem.
- Ale co ja mam zrobić? Czemu nie możesz wrócić do domu i tam mieszkać? - spytał Kubę.
- Ojciec.. Znęca się nade mną, nienawidzi mnie, nie wytrzymam z nim.
- Czemu nie pójdziesz z tym na policję?
- Bo wsadzą mnie do domu dziecka, nie rozumiesz? Tu było mi dobrze..
- Każdy potrzebuje dachu nad głową, pomyśl nad tym. Może ten wyjazd dobrze ci zrobi, ja spadam a wy kombinujcie dalej, powodzenia.
- Powaliło cię? Nie wytrzymam bez niego, nic nie rozumiesz, pomyśl że to ty musisz się rozstać z Elą, ja tego nie zniosę, nie ma opcji.
- Róbcie co chcecie, cześć.
- Miło było poznać.. - powiedział Kuba z lekko ironicznym tonem.
- Co my teraz zrobimy? Nie masz tutaj żadnej rodziny?
- Mam ciocię 3 km stąd, nie byłem u niej od wieków, nie wiem czy się zgodzi żebym u niej został, tato może mnie znaleźć i zrobić krzywdę, boję się wszystkiego. Nie chcę cię stracić. - powiedział całując mocno.
- Kocham cię, przejdziemy przez to razem.
- Ja ciebie też, damy radę, kto jak nie my...
Siedzieliśmy tak wtuleni w siebie w ciszy, gdy nagle usłyszeliśmy czyjeś kroki.
- Ola.. Ola! Uciekaj stąd, to pewnie mój tato, on nie może cie zobaczyć, zrobi ci krzywdę! Uciekaj!
Pobiegłam najszybciej jak mogłam w drugą stronę, w pewnym momencie się zatrzymałam, schowałam w krzakach i obserwowałam co będzie się działo przy namiocie. Zobaczyłam jak Kuba wstaje i z kimś się wita, nie widziałam dokładnie twarzy, na początku myślałam, że to jego mama, ale to był ktoś młody, jakaś dziewczyna. Kuba poszedł z nią widocznie zadowolony, odeszli w stronę ulicy. Kto to był? Miałam iść stamtąd, a potem napisać do Kuby kim była ta dziewczyna, ale wolałam sama to zobaczyć i zaczęłam ich śledzić, poszłam za nimi. Zobaczyłam jak siadają na ławce w pobliskim parku, długo gadali, ja chowałam się za budką z fast foodami. W końcu poszli do Kuby do domu i tyle ich widziałam. Długo zastanawiałam się kto to był, czy Kayo wiedział, że to ona przyjdzie i dlatego mnie wygonił? Pobiegłam ze łzami w oczach do domu, wyłączyłam telefon i wbiegłam na górę do pokoju.
- Młoda, czemu płaczesz? - spytał zmartwiony Łukasz siadając koło mnie.
- Błagam, proszę zabierz mnie ze sobą, nie chcę tu być, chcę z tym skończyć, zabierz mnie do babci, proszę! - krzyczałam przytulona do niego płacząc głośno.
- Co się stało? Masz szkołę, nie możesz jej zawalać już w pierwszym roku, dasz radę, jesteś zbyt silna by się teraz poddać, słyszysz?!
- On kłamał, nie wyjeżdża, znalazł kogoś innego, chce się mnie pozbyć, oszukuje mnie, jestem naiwna i tyle. Nic nie ma sensu, nic. Jak mnie tu zostawisz to ja ucieknę, zabiję się rozumiesz?! Skończę ze sobą!
- Przestań! Mała, będzie dobrze, ej. Nie płacz, proszę. Ten drań nie zasługiwał na ciebie i nie mówię tego, bo każdy tak gada. Mówię to, bo prawda, jesteś super, a on jest gnojem, nic nie wartym. Tylko ten tydzień, potem wracasz do siebie i układasz sobie życie na nowo, bez niego. Okej?
- Dziękuję, co ja bym bez ciebie zrobiła. - powiedziałam próbując opanować płacz.
- Idę powiedzieć rodzicom o tym, że cię ze sobą zabieram, a ty się pakuj.
- Nie mów im tylko o Kubie, powiedz że chcę po prostu zobaczyć się z babcią i spędzić więcej czasu z tobą.
- Dobra, wracam za chwilę.
Włączyłam na chwilę telefon żeby sprawdzić czy Kayo coś napisał. Wysłał mi wiadomość "Dobrze, że tak szybko uciekłaś. Ojciec był bardziej wkurzony niż zawsze, myślałem że zaraz zrobi mi krzywdę. Dziś już raczej nie wyjdę, widzimy się jutro, przyjdę się pożegnać jak skończysz lekcje, kocham cię". Rozryczałam się. On naprawdę mnie oszukuje, jego słowa są puste. Wykorzystywał mnie. Dlaczego? Czemu ja?! Nie odpisałam mu, zaczęłam się pakować. 10 minut później przyszedł Łukasz.
- Zgodzili się, gotowa?
- Gotowa.
Poszliśmy spakowani na dół, pożegnaliśmy się z rodzicami i wsiedliśmy w taksówkę. 20 minut później byliśmy już u babci, była u niej Ela. Dawno jej nie widziałam. Przywitaliśmy się z nimi, babcia była mile zaskoczona tym, że przyjechałam. Pokazała mi mój pokój, powiedziałam, że jestem zmęczona, więc posłała mi łóżko i poszłam się położyć, dużo myślałam. Czemu kocham dalej kogoś kto mnie tak zranił? Nigdy nie czułam czegoś takiego.. Czułam się jak w filmie. Kuba dzwonił, pisał czemu nie odbieram, że się martwi.. Połamałam kartę, koniec. Zapomnę, dam radę. Muszę.