piątek, 16 maja 2014

Rozdział III - PRZYPADEK?

Następnego dnia nie poszłam do szkoły, na prawdę się go bałam. Nie wiem co się ze mną działo, siedziałam i płakałam. Nie potrafiłam powstrzymać emocji, rodzicom mówiłam, że się źle czuję. Chyba uwierzyli, spałam do 14, gdy nagle zadzwonił telefon. Nieznany numer, co oni ode mnie chcą, kto to? - pomyślałam.
Odebrałam.
- Halo? Kto mówi? - spytałam niepewnie.
Słyszałam dyszenie.
- Halo? Bo się rozłączę! - krzyknęłam.
- Ciii, za 15 minut koło ''tajemniczej drogi w las''. - odpowiedział nieznajomy głos po czym się rozłączył. Od razu poznałam, że to Kuba. Nie chciałam w to wierzyć, przecież nie pójdę, nie wiem co on chce. Może myśli, że komuś to powiedziałam o naszym spotkaniu i chce mi zrobić krzywdę. Wyłączyłam telefon na wypadek gdyby dzwonił. Nagle pełno pytań w głowie. Co chce? Skąd ma mój numer? Co to ta ''tajemnicza droga w las''? Uspokoiłam się, a przynajmniej próbowałam. Wstałam, nałożyłam skórzaną kurtkę i przypominając sobie, że ta cała droga to te miejsce gdzie go widziałam, wtedy kiedy nagle uciekł w tajemniczy sposób, wyszłam z domu. Poszłam w to miejsce, zobaczyłam Kayo, szedł w moją stronę z lekkim, tajemniczym uśmieszkiem.
- Co chciałeś? - powiedziałam cicho patrząc w dół.
- Spotkać się, chodź. - odpowiedział szorstko
- Nigdzie z tobą nie idę, czego ode mnie chcesz? Nikomu nic nie powiedziałam, daj mi spokój, proszę.
- Wiem, że nie powiedziałaś, inaczej nie byłbym taki miły. Chodź. - odpowiedział idąc w las.
Nie potrafię powiedzieć co się ze mną działo, poszłam za nim. Co jest? Jestem właśnie z tajemniczym typem sama w ciemnym, ogromnym lesie. Ledwo przechodziłam przez te wszystkie krzaki, a on widocznie nie miał zamiaru na mnie czekać. Jeszcze miesiąc temu nie spojrzałabym mu nawet w oczy. Zobaczyłam namiot - wszystko jasne, śpi tu. Dlatego go nie ma w domu. Jednak pewna rzecz nie dawała mi spokoju - co ja tu robię? Czemu mnie tu przyprowadził? Zatrzymał się koło namiotu, odwrócił się w moją stronę, podszedł kawałek i popatrzył mi w oczy. Miał piękne spojrzenie, tajemnicze. Przestałam się bać, czułam się szczęśliwa. Wszystko stało się jasne - on mi się spodobał. Był inny. Nie bał się niczego. Nawet w połowie nie przypominał tych chłopaków, którzy nawet nie pomyśleli by, że mogą nocować w ciemnym lesie poza domem w namiocie. Odwrócił się, otworzył wejście do namiotu i znaczącym gestem pokazał mi, żebym weszła do środka. Nie wahałam się specjalnie. W środku było kilka koców, pudełko żyletek i torba z jedzeniem i ciuchami. Spojrzał na mnie, po czym wziął jedną z kilku żyletek i wbił w skórę. Tym razem coś mi podpowiedziało, że nie mogę mu na to pozwolić. Nie tak jak wtedy na cmentarzu. Złapałam go za rękę w której miał żyletkę. Drugą ręką złapałam rękę. Dotykałam do miejsca, z którego płynęła krew. Nie obrzydzało mnie to. Poczułam jego zimne, suche usta dotykające do moich. Stało się - pocałował mnie.
- Nie tnij się. - poprosiłam. Łzy napłynęły mi do oczu, a on je wytarł uśmiechając się. Był to szczery uśmiech, mogłam z niego wiele odczytać.
- Przytul mnie - poprosił. Zaraz zaraz... On płakał, widziałam łzy! Nawet przez chwile nie myślałam o tym, żeby uciekać. Czułam się tu tak dobrze, nie chcę wracać. Nie chcę.. Wtuliłam się w niego, było mi ciepło, a on szlochał mówiąc:
- Nawet nie wiesz jak brakuje mi ciepła i miłości, nie jestem bezdusznym stworzeniem. Jestem człowiekiem, który miał w życiu pod górkę i który już dalej tak nie chce.
- Cii.. Nie płacz, proszę. Już dobrze, jestem tu i zawsze będę... - Nie wiedziałam co się ze mną dzieje. Co ja mówię. Nie znam go. Wiem tylko tyle, że mieszka w lesie i ma na imię Kuba.
- Nie wiesz co mówisz. Wtedy na cmentarzu też nie wiedziałaś co mówisz - jesteś taka jak ja. Nie możesz być zawsze, bo mnie niedługo nie będzie... Ale teraz jestem i jest mi dobrze.
- Co? - odsunęłam się od niego. - Co masz na myśli?
- Kiedyś może się dowiesz, teraz cieszmy się chwilą, Ohan. - powiedział ze smutkiem w głosie.
Czułam się bardzo dziwnie, co się stało? O co chodzi? Co ja własnie robię?
- Kayo.. Skąd to się wzięło? Zawsze mnie to zastanawiało. spytałam niepewnie.
- Kuba - Kaba, bo tak mówiła do nie babcia - młodszej siostrze kojarzyło się to z postacią z bajki - lwicą Kayą, więc mówiła do mnie Kaya, ktoś to usłyszał i mówił tak do mnie, ale to brzmi jak ta wokalistka Kayah, a mi się to nie podobało, więc to zmieniłem i tak powstało Kayo. Twoją historię znam, interesowałem się Tobą odkąd przyszłaś do szkoły. - zdziwiło mnie to, ale nie pokazywałam tego. Zobaczyłam że jest już ciemno, ale nigdzie mi się nie spieszyło, napisałam mamie smsa, że nocuje u koleżanki. Nie obchodziło ją to zapewne - przyzwyczajenie.
- Więc dziś zostajesz ze mną? Brakowało mi tu kogoś, samotność mnie dobija, dziękuję. - pocałował mnie mocno w policzek.
Dał mi swoją koszulkę do spania, wyszedł z namiotu a ja się przebrałam. Była długa, więc zakrywała majtki i nie czułam się skrępowana. On spał w samych bokserkach, dał mi koc i poduszkę, trochę dziwnie się poczułam. Dlaczego nie położy się koło mnie i mnie nie przytuli? Było by nam cieplej - pomyślałam. On w tym czasie nakrył mnie jeszcze jednym kocem i ułożył drugą poduszkę koło mojej, wskoczył pod koc i przytulił się mocno do mnie.
- Dobranoc Ohan.
- Dobranoc Kayo.

czwartek, 15 maja 2014

Rodział II - BRATNIA DUSZA CZY WRÓG?

Idąc korytarzem, spoglądam na tych wszystkich ludzi. Patrzą się na mnie, czuję ich spojrzenia. Idę do klasy, zaraz zacznie się niemiecki. Nie przepadam za tym językiem, choć dziadek pochodził właśnie z Niemiec. Patrzą się i dziwią, czemu tak wyglądam? Czemu mój wygląd nawet w połowie nie określa tego, jaka jestem? Fakt, może i mam glany, czarne legginsy ze skóry, a do tego długą, rozciągniętą bluzkę z czachą i napisem 'Forever young'... Może i mam też czarne paznokcie i seledynowe włosy rozjaśniające się przy końcówkach... Może i mam oczy całe pomalowane na czarno i cerę jak u martwego, ale wbrew pozorom jestem bardzo miłą, szaloną i ciepłą osobą praktycznie bez żadnych większych problemów, po prostu mam taki styl, to nic złego. Każdy mówi, że powinnam się 'zaprzyjaźnić' (powinniście wiedzieć o co chodzi) z takim Kubą, mówią na niego Kayo. Nie wiem skąd się to wzięło i nie mam zamiaru pytać, bo zaraz będzie 'oo, interesujesz się nim, bądźcie razem!'. Szczerze to wkurzają mnie te nastolatki myślące tylko o tym jak poderwać chłopaka, ja taka nie jestem, nie myślę tylko o tym. A ten Kayo to strasznie dziwny koleś, typowy 'emos'. Czarne włosy, codziennie makijaż, blizny od cięcia się, kolczyki w każdym możliwym miejscu, ubrania z napisem 'die'. Na dodatek do szkoły chodzi jak mu się podoba, ostatnio nawet dowiedziałam się, że moja mama zna jego mamę i mieszkają na tej samej ulicy. To był szczerze dla mnie szok, bo nigdy go poza szkołą  nie widziałam, a przecież mieszka koło nas. Raz spytałam mamę czy on w ogóle tam mieszka. Okazało się że tak, ale zwykle nocuje gdzieś daleko od domu. Tak jak wspominałam wcześniej - dziwny typ. Mieszkam na obrzeżach Warszawy, jest tu dużo lasów i łąk. Przyjemna okolica, podoba mi się tu. Nie chcę za dużo mówić o tym Kubie, bo sama go nie znam dobrze. Wiem tylko, że nie ma poukładane we łbie. Wracając do tego dnia w szkole - widziałam te spojrzenia, ale miałam to gdzieś, szłam pod klasę z lekkim uśmieszkiem. Usiadłam na małej ławce pod salą. Zadzwonił dzwonek, poszłam na niemiecki. Po lekcji poszłam coś zjeść na stołówkę. Usiadłam sama, nie chciałam z nikim gadać. Tego dnia wstałam chyba lewą nogą. Jadłam naleśniki słuchając muzyki na telefonie, patrząc się w niego i przełączając piosenki. Zobaczyłam Kayo, zdziwiona ogarnęłam, że idzie w moją stronę. Bałam się go, nawet bardzo. Raz pobił jakiegoś kolesia, bo nazwał go gejem. Chłopak wylądował w szpitalu, a Kube prawie wyrzucili ze szkoły... Także miałam powody by się go bać. Usiadł do mnie. Co robić? Co mówić? Uciekać czy jak? Wyłączyłam muzykę na wypadek gdyby coś do mnie powiedział. Było tyle wolnych miejsc koło innych ludzi i 3 puste stoły, czemu ja? Gdy zobaczył że sie na niego spojrzałam kątem oka - cała wystraszona - zaśmiał się. Zaczął coś bełkotać a ja nie wiedziałam co robić. Co się stało, co ja zrobiłam? Nagle coś powiedział..
- Close your eyes, turn up the silence..
Po czym wstał i wyszedł. Ogarnęłam, że cytował piosenkę Green Day ''Brutal Love'' - jeden z najlepszych kawałków mojego ulubionego zespołu. Fakt - zanim wyłączyłam muzykę leciała ta właśnie nuta. Chyba też ich lubił... Nie, on nie jest do mnie podobny, to że to zna nic nie.. nic nie znaczy. Przestałam się trząść, straciłam apetyt i rozbolał mnie brzuch. Zerwałam się z ostatnich 4 lekcji, nie wytrzymałabym. Idąc do domu widziałam go. Widziałam jak się oddala w las. Zatrzymałam się myśląc "co on robi, przecież tam nic nie ma, o co mu chodzi?". Zobaczyłam jak się odwrócił, myślałam co robić, uciekać czy czekać aż tu podejdzie. Spuściłam głowę, gdy ją podniosłam jego już nie było. Bardzo dziwny typ. Poszłam do domu i położyłam się pod kocem. Oczywiście zasnęłam i przebudziłam się dopiero koło 19, ściemniało się. W końcu była już jesień. Rodzice wracali koło 23, więc poszłam jeszcze na spacer. Pomyślałam, że pójdę się pomodlić na cmentarz do dziadka, dużo o nim dzisiaj myślałam i on chyba o mnie też. Doszłam do jego grobu. Cmentarz był pusty, byłam sama. Usiadłam na ławce, źle się poczułam. Przypomniało mi się jak pomagałam ją stawiać po pogrzebie dziadka, wiedzieliśmy że ławka będzie potrzebna, bo gdyby bolały nas nogi i bylibyśmy zmęczeni - zawsze moglibyśmy koło niego usiąść i odpocząć, a dziadziuś czułby się lepiej. Byłam zamyślona. Siedziałam patrząc się na zdjęcie dziadka, pojeciała mi łza. Jedna, druga, trzecia. Chwilę potem byłam cała rozmazana, co się stało? Ah, no tak. Wspomnienia z dziadkiem wróciły, on był przy mnie zawsze. Mimo wieku zawsze robił co chciałam jako mała dziewczynka. Przypomniał mi się wypadek... Dziadek jechał samochodem, gdy wjechał w niego tir. Leżał w szpitalu, raz go odwiedziłam. Powiedziałam, że bardzo za nim tesknię, a on odpowiedział:
- Lekarze mówią że niedługo stąd wyjdę i będziemy znowu bawić się na całego! Już dziadka nic nie boli i mógłbym nawet teraz wyjść i pojechać z tobą na przejażdżkę rowerową, nawet na koniec świata!
- Na koniec świata?! Dziadku, to tak daleko!
- To nic, damy radę!
- Obiecujesz?
- Obiecuję.
Po tych słowach przytuliłam go i spojrzałam na uśmiechniętych rodziców, pomyślałam że chyba nie uwierzyli dziadkowi. Nie ważne, ja wierzyłam. Co dalej? Idąc spać tato przyszedł do mnie cały zapłakany
- Tato, co się stało? - spytałam.
- Dziadek przed chwilą odjechał. Odjechał na koniec świata.
- Dlaczego beze mnie? Tato, dziadek obiecał mi, że pojedzie tam ze mną!
- Kochanie.. Tym razem nie mógł. Nie miał wyboru.
- Czy.. czy dziadek nie żyje?
- Żyje, ale gdzie indziej. Kiedyś go zobaczysz, ale pamiętaj, że on zawsze będzie przy tobie. Będzie cię chronił. Każdej nocy będziesz spoglądała w niebo, gwiazda, która zaświeci najmocniej i najbardziej zamigocze - to będzie on... Choć pomodlimy się za dziadka, podziękujemy za wszystko i że życzymy mu miłej i spokojnej podróży na koniec świata...
Nie pamiętam co było dalej, wiem tylko tyle że tato miał rację, dziadek mnie chroni do teraz. Jest przy mnie i ja to wiem. Myślałam nad tym wszystkim, gdy nagle usłyszałam dźwięk. Ktoś zbił znicza, ten ktoś był gdzieś za mną. To nie mógł być wiatr, bo nie wiało. Wystraszyłam się, ale.. Mimo tego wstałam i poszłam w to miejsce, zobaczyłam Kube, któremu leciała krew z ręki. W drugiej ręce miał kawałek zbitego znicza, wbijał go w skórę i przeciągał po ręce.
- Close your eyes... - wyśpiewał zachrypniętym głosem.
- PRZESTAŃ!! Błagam przestań, nie rób tego.. Proszę! - krzyczałam. Zdziwiłam się, że w ogóle odważyłam się coś do niego powiedzieć, nie myślałam o tym, że on jest niebezpieczny, że ma w ręku ostrę narzędzie i że jesteśmy tu sami, a mojego krzyku nikt by nie usłyszał. Jak go zobaczyłam, zaczęłam płakać, mam słabą psychikę, płaczę bardzo często, na prawdę. - Dlaczego to robisz? Odłóż to... - łzy leciały mi strumieniami, nie wiem co się ze mną działo. - Proszę, odłóż!
- Nie płacz. - odezwał się.
Ręce mi drżały, było już ciemno a on siedział i ciął się. Ja stałam nad nim i płakałam. Podeszłam bliżej, nic mnie nie obchodziło. Jak ma zamiar zrobić mi krzywde to proszę bardzo.
- Dlaczego? Dlaczego to robisz? - ledwo wymawiałam słowa, byłam tak bardzo wstrząśnięta, trzęsłam się gorzej niż wtedy na stołówce.
- Chce zamknąć oczy, siedzieć tu w ciszy... - cały czas wymieniał ten cytat. - będę to robił, nic ci do tego rozumiesz? ROZUMIESZ?! Myślałem, że jesteś taka jak ja, a ty tylko ośmieszasz siebie i mnie.. Wszyscy wokół gadają, że powinniśmy być razem bo mamy taki sam styl. Dla mnie to nie styl, to moje życie.  A ty jesteś zwykła. Jak cała reszta. Odejdź Henny...
- Po pierwsze, nigdy nie byłam i nigdy nie będę taka jak ty... A po drugie, dlaczego powiedziałeś do mnie Henny?! Dobrze się czujesz?
- Teraz to widzę. Powiedziałem tak, bo nie wiem jak masz na imię. A te mi się podoba.
- Okej, jaa.. Ja jestem Ohan, a ty Kayo. Znam cię, interesowałam się tobą nawet, bo masz podobny styl do mnie, teraz widzę że jesteśmy inni i masz rację, pójdę już. - powiedziałam cicho, dziwiąc się czemu jeszcze tu jestem i gadam z tym... Z tym świrem!
- Wiem jak się nazywam, ale dzięki - powiedział zapalając papierosa. - Styl to jedno, charakter to drugie. Tej rozmowy i sytuacji na stołówce nie było, jak dowiem się, że komuś o tym powiedziałaś - pożałujesz.
Wystraszyłam się, on mi groził. Po co robiłam sobie niepotrzebne kłopoty? Odeszłam stamtąd płacząc i wsłuchiwałam się jak stęka z bólu. Dalej to robił. Dalej się ciął.

Rozdział I - O MNIE

Jestem Ohan, mam 17 lat i pochodzę z Hiszpanii. Moi rodzice to Polacy (znaczy tylko tato w połowie był Niemcem, ale całe życie wychowywał się w Polsce), po prostu mieszkałam przez pierwsze 5 lat w Madrycie, teraz jestem tu - w Warszawie. Ohan to nie moje prawdziwe imię, nazywam się Aleksandra, ksywka Ohan powstała tak: mówili na mnie Ola, a pewnego dnia przyjechali do moich rodziców znajomi z Hiszpanii, którzy nie potrafili na mnie tak mówić, więc mówili Oha (teraz mi się wydaje, że robili to specjalnie). Potem rodzice tak żartowali i zawsze jak o coś mnie prosili to było - Oha! Zrób to i tamto! - Na początku strasznie mnie to wkurzało, ale kwestia przyzwyczajenia. Zawsze jak zapraszałam znajomych do domu mówili tak do mnie, potem poszłam do szkoły i wszyscy znajomi też zaczęli tak na mnie wołać. Gdy chodziłam do gimnazjum, ktoś powiedział Ohan, bo rymowało się z moim niemieckim nazwiskiem Gotenhan (po dziadku, który był Niemcem i ''oddał'' te nazwisko mojej babci i tacie). Teraz chodzę do liceum ogólnokształcącego, nie wiem jeszcze co chcę robić w życiu. Wiem tylko tyle, że będę sobą - to jest dla mnie najważniejsze.
elo elo ! ;) jestem Angelika, a to będzie blog o moim opowiadaniu
a dokładnie o dziewczynie o imieniu Ola, zapraszam wszystkich do czytania, siemka :))!